N.Y.X.T.A.

A video in the world and the world in a video

2011-12-17T14:58:00.001+02:00

Cult Nightmare Before Christmas Party

2011-12-12T20:25:00.001+02:00

Προβολή: Boy A

2011-11-17T00:27:00.000+02:00

Προβολή : Auf der anderen Seite

2011-11-09T23:50:00.000+02:00

Προβολή: Delicatessen

2011-11-01T16:28:00.000+02:00

2011-10-19T22:18:00.000+03:00

η Ν.Υ.Χ.Τ.Α. ξαναχτυπά.

2011-10-11T00:23:00.001+03:00

2011-06-08T17:09:00.002+03:00

Arbol de Fuego from Abram Pineda-Fischer on Vimeo.

Ένα βίντεο γιατί τα λόγια μερικές φορές δεν ακούγονται...

2011-05-15T23:43:00.001+03:00

Violent August: The 1918 Anti-Greek Riots in Toronto (Teaser) from Violent August on Vimeo.

φουλ σκριν εγκεν

2011-05-06T14:47:00.001+03:00

Timelapse - The City Limits from Dominic on Vimeo.

Love this fucking fest

2011-05-02T22:06:00.004+03:00

Σηκώθηκε κουρνιαχτός… πάνω από δύο εβδομάδες μετά την απολύτως επιτυχημένη εκδήλωση(με συμμετοχή φοιτητών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και άλλων πανεπιστημίων) που πραγματοποιήσαμε ως κινηματογραφική ομάδα με τίτλο «Διερευνώντας τα όρια του σεξ και των σχέσεων», στα πλαίσια του φεστιβάλ μας με θέμα τον έρωτα, οι απόντες από τις κοινωνικές διεργασίες της νεολαίας ανακάλυψαν το συμβάν και βγήκαν να ηθικολογήσουν επιδιδόμενοι σε ψεύδη δίχως τέλος… υποψιαζόμαστε τί εικόνες έβαλε στο νου τους η νοσηρή φαντασία τους …τις εικόνες που ορίζουν την καταπιεσμένη και άρρωστη σεξουαλικότητά τους… την σεξουαλικότητα του βιαστή. Ωστόσο αυτά που παρουσιάζουν ως γεγονότα δε συνέβησαν παρά μόνο μέσα στο δικό τους μυαλό…

Ξύπνησαν πάλι άθλιες κοιμισμένες ορδές, λυσσασμένες θρησκείες, πατρίδες, οικογένειες… Εθίγησαν τα ιδανικά τους. Από πατριδολάγνους bloggers και πορωμένους χριστιανούς μέχρι φιλελεύθερους “δημοσιογράφους” των σεμνών πρωϊνάδικων συσπειρώνει η καμπάνια ενάντια στο αίσχος… οι φασιστοτσολιάδες σε εγρήγορση! Λένε πως έγιναν τα πανεπιστήμια μπουρδέλο και λαϊκίζοντας διαλέγουν από το χάος των πανεπιστημίων ως κεντρικό πρόβλημα μία τετελεσμένη κοινωνική εκδήλωση που ανέδειξε τον κοινωνικό ρατσισμό απέναντι στη διαφορετικότητα, και την απαίτηση, κυρίως από τους νέους, του δικαιώματος στον σεξουαλικό αυτοπροσδιορισμό ενημερώνοντας επιπλέον το κοινό της για ζητήματα ασφάλειας και υγείας στο σεξ. Από το «η ελευθερία διακίνησης των ιδεών είναι κατοχυρωμένη και δε χρειάζεται άσυλο» του Καραμανλή φτάσαμε να συζητείται το ενδεχόμενο λογοκρισίας των εκδηλώσεων εντός του «κατοχυρωμένου» ασύλου!!! ...μα οι σημαίες τους ανεμίζουν βρωμερές και νικημένες.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΟΥ ΒΙΑΣΜΟΥ
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΦΡΑΣΗ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ
ΖΩΗ ΔΙΧΩΣ ΤΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

Κινηματογραφική ομάδα Ν.Υ.Χ.Τ.Α.
www.nyxta.blogspot.com

χαχαχαχα

2011-05-01T15:39:00.000+03:00

Η συμπρωταγωνίστρια της Τζούλιας Αλεξανδράτου μίλησε για τα ερωτικά φετίχ
Την ώρα που πολλά πανεπιστημιακά ιδρύματα αναστέλλουν τη λειτουργία τους λόγω χρεών, η ιέρεια της εγχώριας βιομηχανίας πορνό, πήρε τη θέση του καθηγητή στην έδρα, δίδαξε τα φετίχ του έρωτα και προκάλεσε «έμφραγμα» στις πρυτανικές αρχές.

Οι φοιτητές του Πανεπιστημίου Μακεδονίας απεύθυναν πρόσκληση στην πορνοστάρ Ηλέκτρα Γαλανού προκειμένου να τους λύσει όλες τις απορίες τους σχετικά με διάφορα φετίχ.

Η εν λόγω πορνοστάρ που έχει παίξει μαζί με την Τζούλια Αλεξανδράτου σε σχετικό DVD, ήταν η επίσημη προσκεκλημένη στο φεστιβάλ που διοργάνωσε η κινηματογραφική λέσχη Ν.Υ.Χ.Τ.Α, μέλη της οποίας είναι φοιτητές του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

Η συζήτηση με την πορνοστάρ διήρκησε περίπου 4 ώρες, με τους φοιτητές να την παρακινούν να μείνει περισσότερο, αλλά και να της ζητούν αυτόγραφα!

Ωστόσο ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, μόλις έμαθε για την εμφάνιση και την ομιλία της πορνοστάρ, λίγο έλειψε να πάθει έμφραγμα.

«Αν ήταν στο χέρι μου δεν θα επέτρεπα ποτέ να μπει και να μιλήσει στους φοιτητές», δηλώνει στο «Πρώτο Θέμα» ο Ιωάννης Χατζηδημητρίου.

«Πραγματικά ξαφνιάστηκα όταν έμαθα το αντικείμενο της ομιλίας αλλά και για την παρουσία της. Κάλεσα τα παιδιά αυτά, που είναι μέλη της καλλιτεχνικής αυτής οργάνωσης, και μου μίλησαν για την ελευθερία λόγου και ότι δεν μπορούμε να τους λογοκρίνουμε».

http://www.newsbeast.gr/society/arthro/162547/mia-pornostar-sto-panepistimio-makedonias/

... φουλ σκριν

2011-04-22T20:32:00.001+03:00

The Third & The Seventh from Alex Roman on Vimeo.

Ζαρντινιέρες...

2011-04-21T15:40:00.003+03:00

Love this fucking fest 13-15/4 ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

2011-04-08T19:43:00.003+03:00

La double vie de Veronique

2011-04-06T23:46:00.001+03:00

2011-03-29T19:47:00.000+03:00

Le Programme du Jour

2011-02-19T14:49:00.001+02:00

Songs from the second floor

2011-02-12T15:54:00.000+02:00

2011-01-17T00:45:00.004+02:00

Συνελήφθη στις 15 Ιανουαρίου και χωρίς κανένα λόγο μπροστά από τα σκαλιά του Αγίου Παντελεήμονα!

Ονομάζεται Μουαμάρ Καχλιαμπί, είναι από το Μαρόκο και είναι μέλος της Χρυσής Αυγής του συναγωνιστή πακιστανού Μοχάμεντ Ζακφτίμ (άκα Νίκου Μιχαλολιάκου).

Όσοι έχετε φωτογραφικό υλικό, ή βίντεο από τη σύλληψή του παρακαλούμε να μας το στείλετε για να το χρησιμοποιήσουμε νομικά υπέρ της αθώωσης του.

Λευτεριά στον Μουαμάρ!

Ευχαριστούμε εκ των προτέρων, η οικογένειά του.

ΥΓ....Δυστυχώς η κατάσταση έχει ξεφύγει στον Αγ. Παντελεήμονα. Στην παρακάτω φώτο βλέπετε γιαγιά να αποδοκιμάζει Πακιστανό την ώρα που χαμογελαστός περνά από την πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα.

tro-mpa-ktiko.blogspot.com

The black wrester

2011-01-16T20:33:00.006+02:00

Η καριέρα στο απόγειο της. Η καριέρα στην αρχή της. Ένας ήρωας σε μια κατάσταση transit. Η πτώση και μετά ένα μαύρο πλάνο. Η πτώση και μετά το χειροκρότημα της επιτυχίας. Ένας παλαιστής στο κλείσιμο της καριέρας του, μια prima ballerina στην αρχή αυτής. Η ψυχολογική βία για να πετύχεις το καλύτερο αντιμέτωπη με τη σωματική βία των καρφιών που μπήγονται σαδιστικά στη σάρκα. Ο ήρωας είναι νεκρός ή ζωντανός . Διαλέγεις και παίρνεις. Σαν μια άλλη γάτα του Schrödinger, που τόσο «σοβαρά» χρησιμοποίησαν οι αδερφοί Κοέν.

( )

«camerabirds»

2010-12-21T23:03:00.000+02:00

panoptICONS Utrecht 2010 from Helden on Vimeo.

ΔΙΗΜΕΡΟ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

2010-12-11T10:52:00.001+02:00

short film

2010-12-04T13:07:00.000+02:00

Les 400 coups

2010-11-28T14:36:00.001+02:00

Unleashed Memories

2010-11-23T16:15:00.000+02:00

ψηφίσατε, τώρα κοιμηθείτε

2010-11-09T10:09:00.004+02:00

chy

2010-10-26T03:46:00.000+03:00

πάλι εσείς

2010-10-21T12:56:00.002+03:00

λιτλ πρεζεντ φρομ λοντον

2010-10-20T03:24:00.003+03:00

/

dark/
moving images/
dryplate process/
visual dimension/
enjoy/

M/

Στον κόσμο των αφεντικών...είμαστε όλοι τρομοκράτες

2010-10-11T21:46:00.002+03:00

Bullying...

2010-10-08T03:18:00.000+03:00

Άντε να μαζευόμαστε σιγά σιγά....

2010-09-21T11:03:00.002+03:00

Άντε γαμηθείτε...

2010-09-19T12:31:00.002+03:00

Άντε Γαμήσου .

Αν και δεν συμφωνούμε απόλυτα με όσα λέει...μάλλον γαμιόμαστε και εμείς...

kaλa τa λeς...μιsτeρ...

2010-09-07T02:07:00.001+03:00

χρειάζεται να το ξαναπούμε...? fuck copyright !!

2010-09-05T14:35:00.001+03:00

Κείμενο-κάλεσμα για συγκρότηση Εργατικού μπλοκ Βάσης στη ΔΕΘ

2010-09-04T01:40:00.008+03:00

ΚΑΛΕΣΜΑ της Κίνησης Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης

για τη συγκρότηση του μπλοκ Εργατικών Σωματείων & Κινήσεων Βάσης

στη διαδήλωση της ΔΕΘ

Μερικούς μήνες μετά την υπαγωγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ

με πρόσχημα την δήθεν διάσωση

της ελληνικής οικονομίας και της ψευδεπίγραφης «εθνικής ενότητας»

και τα νέα σκληρά μέτρα

για εργαζόμενους, συνταξιούχους, νεολαία που επέβαλλαν ντόπιο (ΣΕΒ)

και διεθνές κεφάλαιο

(ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ) σε αγαστή συνεργασία, με τις πλάτες

του αστικού πολιτικού προσωπικού,

η χώρα βρίσκεται και επίσημα στα όρια της χρεοκοπίας.

Κατακτήσεις της εργατικής τάξης

και της κοινωνίας, 100 και πλέον χρόνων,

που πληρώθηκαν με τίμημα το αίμα του αγωνιζόμενου λαού,

συντρίβονται μέσα σε μερικούς μήνες.

Την ίδια στιγμή, οι υπαίτιοι της ελληνικής κρίσης, υπουργεία, τράπεζες,

χρηματιστηριακό κεφάλαιο, οικονομικές και πολιτικές ελίτ, εργολάβοι,

συνεχίζουν να απολαμβάνουν τον κλεμμένο πλούτο.

Και το χειρότερο: στην προσπάθεια να διαιωνίσουν την ύπαρξή τους

και να διασώσουν ένα χρεοκοπημένο σύστημα, οδηγούν στην εξαθλίωση

όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας.

Χιλιάδες εργαζομένων πετιούνται στο δρόμο, χάνουν βασικά ασφαλιστικά

και συνταξιοδοτικά δικαιώματα, παίρνουν το δρόμο της ανεργίας

και της επισφάλειας, συνθέτοντας τις στρατιές

των μελλοντικών εξαθλιωμένων.

Ταυτόχρονα, η ελληνική κρίση αποτελεί μέρος μιας παγκόσμιας

συστημικής κρίσης και σ’ αυτό το πλαίσιο,

ενώ ο καπιταλισμός ανασυντάσσει τις δυνάμεις του

και εντατικοποιεί την εκμετάλλευση,

οι από τα κάτω οφείλουν να οξύνουν τον κοινωνικό πόλεμο

και να μετατρέψουν αυτή την συγκυρία

σε ευκαιρία για την ολική ανατροπή.

Στη χώρα μας από τις αρχές του έτους και με αποκορύφωμα την 5η Μάη,

η αντίδραση του κόσμου εκφράστηκε με μαζικές απεργίες,

δυναμικές κινητοποιήσεις, καταλήψεις και συγκρούσεις.

Οι καταπιεσμένοι του ελληνικού νεοφιλελευθερισμού

δεν έχουν πλέον τίποτα να χάσουν, αλλά χιλιάδες λόγους

για να αντιταχθούν τόσο στην σκληρή επίθεση κράτους-κεφαλαίου

όσο και στην κυρίαρχη προπαγάνδα

περί «εθνικής σωτηρίας» που έχει επιστρατευθεί σε όλους τους τόνους

μέσω ΜΜΕ, κ.ά. με σκοπό να κάμψει και να παρακάμψει

τον ταξικό ανταγωνισμό.

Επιπλέον, πέρα από την ιερή συμμαχία κράτους και αφεντικών,

το εργατικό κίνημα έχει να παλέψει κόντρα στις συνδικαλιστικές ελίτ

της προδοτικής ΓΣΕΕ αφενός, ως «επίσημου διαπραγματευτή»

των εργασιακών κεκτημένων με τον ΣΕΒ, και του ΠΑΜΕ αφετέρου,

ως «αυτόβουλου διαχειριστή» των εργατικών αγώνων.

Η ιστορική συγκυρία

δεν επιτρέπει πλέον στο συνδικαλιστικό/εργατικό κίνημα,

που θέλει να λέγεται αγωνιστικό, ριζοσπαστικό ή αυτόνομο, να ενδίδει

ούτε σε μικροπολιτικές ούτε σε συντεχνιακές λογικές.

Αντιθέτως, καθιστά επιτακτικό το ζήτημα της αποδέσμευσης

των πρωτοβάθμιων σωματείων και των εργατικών συσπειρώσεων

από την ξεπουλημένη ΓΣΕΕ και το γραφειοκρατικό ΠΑΜΕ,

και θέτει την οριστική ανατροπή του καπιταλισμού

ως βασικό στόχο του κινήματος.

Μόνο έτσι, μπορεί κατά τη γνώμη μας, να αποκτήσει ο αγώνας από τα κάτω

εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα τον φέρουν σε θέση ανοιχτής σύγκρουσης

με κράτος

και κεφάλαιο. Μόνο έτσι μπορεί η εργατική τάξη και η κοινωνία

να πάρει τα πράγματα στα χέρια της: με εργατικά συμβούλια,

καταλήψεις εργοστασίων και άμεσο έλεγχο της παραγωγής

από τους προλετάριους και την αγωνιζόμενη κοινωνία.

Στη φετινή φιέστα της ΔΕΘ η πολιτική εξουσία με επικεφαλής

τον πρωθυπουργό του ΔΝΤ και ένα επιτελείο «διαχειριστών»,

δεν έρχεται να υποσχεθεί τίποτα αλλά να προκαλέσει

για ακόμη μια φορά, κλέβοντας και τις τελευταίες των κατακτήσεων μας

και συντρίβοντας την λαϊκή αξιοπρέπεια. Ένα χρόνο μετά την περσινή ΔΕΘ

και την μαζική απόπειρα ταξικής ανεξάρτητης πορείας στη Θεσσαλονίκη,

ο αυτόνομος, ακηδεμόνευτος συνδικαλιστικός αγώνας από τα κάτω,

μαζί με τα σωματεία και τις κινήσεις βάσης αποτελεί πλέον ΜΟΝΟΔΡΟΜΟ.

Εμείς σαν Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης

παίρνουμε την πρωτοβουλία να καλέσουμε ανοιχτά σε διάλογο

όλα τα σωματεία Βάσης & τις Εργατικές Κινήσεις

για την από κοινού συγκρότηση του μπλοκ

Εργατικών Σωματείων & Κινήσεων Βάσης

με σκοπό αφ’ ενός την κοινή διαδήλωση στα εγκαίνια της ΔΕΘ

μακριά από τους γραφειοκράτες της ΓΣΕΕ και το κομματικό μαγαζί του ΠΑΜΕ,

και αφ’ ετέρου για να γίνει το πρώτο βήμα

στη διαδικασία συγκρότησης του τρίτου πόλου στο εργατικό κίνημα,

τον πόλο του αυτοοργανωμένου, επαναστατικού εργατικού κινήματος,

που ζητάει τα πάντα για όλους τώρα

και δεν αφήνει τίποτε σε κράτος και αφεντικά.

ΤΑΞΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΠΑΝΤΟΥ
Ή τώρα ή ποτέ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΛΑΕ
ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΟΚΚΙΝΗ ΖΩΝΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

Συζήτηση-εκδήλωση: «Η συγκρότηση του μπλοκ

Εργατικών Σωματείων & Κινήσεων Βάσης,

και η προοπτική συντονισμού του τρίτου πόλου στο εργατικό κίνημα»
Σάββατο 4/9 19.00 αίθουσα 301 Πολυτεχνείο (πτέρυγα αρχιτεκτόνων)

Ανεξάρτητη Συγκέντρωση & Ταξική Πορεία στη ΔΕΘ
Σάββατο 11/9 ΚΑΜΑΡΑ

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης

http://federacion-salonica.blogspot.com/

Το παρακάτω, εστάλη από μια 96άχρονη σε μια Τράπεζα. Ο Διευθυντής της Τράπεζας το βρήκε τόσο διασκεδαστικό, που το δημοσίευσε στους "New York Times"

2010-09-04T01:15:00.005+03:00

«Αγαπητέ κύριε, Σας ευχαριστώ που σφραγίσατε την επιταγή μου με την οποία σκόπευα να πληρώσω τον υδραυλικό τον περασμένο μήνα.
Σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου, δεν πρέπει να πέρασαν ούτε 3 δευτερόλεπτα μεταξύ του σφραγίσματος της επιταγής μου και της αυτόματης κατάθεσης της σύνταξής μου από το δημόσιο!
Θα πρέπει να σας ευχαριστήσω και για το πρόστιμο των 30 δολαρίων που χρεώσατε το λογαριασμό μου ως πέναλτι για την ταλαιπωρία που προκάλεσα στην Τράπεζά σας. Η ευγνωμοσύνη μου ξεχειλίζει κυρίως γιατί με κάνατε να
ξανασκεφτώ τους τρόπους με τους οποίους αντιμετωπίζω τα οικονομικά μου. Έχω προσέξει πως κάθε φορά που προσπαθώ να επικοινωνήσω μαζί σας η μόνη μου παρηγοριά είναι η απρόσωπη και ασύμφορη οντότητα που έχει γίνει η Τράπεζά σας.

Οι πληρωμές της υποθήκης και του δανείου μου δε θα γίνονται αυτόματα, αλλά θα φτάνουν στην Τράπεζά σας με επιταγή στο όνομα ενός υπαλλήλου, που θα ορίσετε εσείς. Να θυμάστε πως είναι αδίκημα να ανοιχτεί η αλληλογραφία που θα περιέχει την επιταγή από κάποιον άλλον και όχι από τον παραλήπτη.
Από εδώ και στο εξής, όπως ακριβώς κάνετε κι ! εσείς, θα κάνω τiς συνδιαλλαγές μου μαζί σας προσωπικώς.
Σας επισυνάπτω την αίτηση που θα πρέπει να συμπληρώσει ο υπάλληλος που θα ορίσετε. Σας ζητώ συγγνώμη για το 8σελιδο μέγεθός της, αλλά θα πρέπει να γνωρίζω γι’ αυτόν όσα γνωρίζει η Τράπεζά σας για μένα.
Σημειώστε πως όλες οι πληροφορίες που αφορούν το ιατρικό ιστορικό του θα πρέπει να υπογραφούν από το αρμόδιο Υγειονομικό τμήμα, ενώ και οι πληροφορίες για τα οικονομικά του θα πρέπει να συνοδεύονται από τα κατάλληλα θεωρημένα αντίγραφα-ντοκουμέντα. Στη συνέχεια θα πρέπει να εκδώσω ένα PIN, τον οποίο θα χρησιμοποιεί ο υπάλληλός σας στις συναλλαγές μαζί μου.
Λυπάμαι, αλλά δε θα είναι μικρότερο από 28 νούμερα – τόσα είναι και τα νούμερα που πληκτρολογώ κάθε φορά που καλώ το telephone banking και πρέπει να συνδεθώ με το λογαριασμό μου. Κι επειδή, όπως λένε, η μίμηση είναι η υπέρτατη κολακεία, επιτρέψτε μου να! σας αντιγράψω.
Επιτρέψτε μου επίσης να σας γνωστοποιήσω και τα ακόλουθα. Όταν θα μου τηλεφωνείτε, θα πατάτε τα ακόλουθα κουμπιά:
1. Για να κλείσετε ραντεβού να με δείτε.
2. Για να με ρωτήσετε για μια πληρωμή που δεν έγινε.
3. Για να μεταφέρετε το τηλεφώνημα στο σαλόνι σε περίπτωση που είμαι εκεί.
4. Για να μεταφέρετε το τηλεφώνημα στην κρεβατοκάμαρα σε περίπτωση που
κοιμάμαι.
5. Για να μεταφέρετε το τηλεφώνημα στην τουαλέτα σε περίπτωση που με καλεί
η φύση.
6. Για να μεταφέρετε το τηλεφώνημα στο κινητό μου σε περίπτωση που λείπω
από το σπίτι.
7. Για να στείλετε e-mail στον υπολογιστή μου, απαιτείται ένας μυστικός
κωδικός, ο οποίος και θα σας αποσταλεί εν ευθέτω χρόνω.
8. Για να επιστρέψετε στο κύριο μενού και να ξανακούσετε τις επιλογές 1-7.
9. Για να διατυπώσετε κάποιο αίτημα ή παράπονο. Κατόπιν θα μπείτε σε
αναμονή ανάλογα με την πληρότητα του αυτόματου τηλεφωνητή μου.
Καθ’ όλη τη διάρκεια του τηλεφωνήματος θα παίζει χαλαρωτική μουσική. ! Αν, ωστόσο, χρειαστεί να περιμένετε πολύ, λυπάμαι, αλλά ακολουθώντας και πάλι το παράδειγμά σας, θα πρέπει να σας χρεώσω με ένα ποσό για τη διαδικασία.
Κλείνοντας, σας εύχομαι ένα ευτυχισμένο και λιγότερο κερδοφόρο νέο έτος.

Η ταπεινή σας πελάτισσα.

νωρίς το πρωί

2010-09-02T11:31:00.006+03:00

To "Gossamer Penguin", ένα πειραματικό, ηλιακό αεροσκάφος διασχίζει την επιφάνεια μιας αποξηραμένης λίμνης στο κέντρο ερευνών Dryden της N.A.S.A τον Ιούλιο του 1979.

Το "Gossamer Albatros II"

Το "Gossamer Condor"

ΚΑΘΗΣΤΕ ΜΕΣΑ!

2010-09-02T04:23:00.000+03:00

3 extracts from fromm

2010-08-30T01:49:00.002+03:00

ΣΑΔΟΜΑΖΟΧΙΣΤΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑ

Erich Fromm: Αυθεντια και οικογενεια (Μπουκουμανης) σελ. 64-72
[Studien über Autorität und Familie. Alcan, Paris 1936.]

« Στην αυταρχικη κοινωνια ο σαδομαζοχιστικος χαρακτηρας (…) θεοποιει το παρελθον: ολα πρεπει να μεινουν για παντα οπως ηταν• το να θελει κανεις κατι που ως τωρα δεν υπηρξε, ειναι εγκλημα και τρελλα.(…) Μπορει υπο ορισμενες συνθηκες να στασιασει κατα της κρατουσας εξουσιας, κατα κανονα ομως για να υποταχθει σε μια νεα αυθεντια.(…)

»Για το αυταρχικομαζοχιστικο χαρακτηρα, δραση σημαινει αγωνας για το καλυτερο δυνατο, απο θεση υποταγης κατω απο τα ιστορικα και μοιραια δεδομενα, και στο πλαισιο των εντολων μιας ανωτερης δυναμης.(…) Η δραστηριοτητα ειναι δυνατη στο ονομα του θεου, του παρελθοντος, των φυσικων νομων, [των νομων της αγορας], του καθηκοντος, οχι στο ονομα του ακομη αγεννητου, του μελλοντικου, του ακομη αδυναμου, ή απλως της ευτυχιας.(…) Ειναι δειλος εκει οπου θα’πρεπε να αγωνιστει για το μελλον αντι για το παρελθον, για το ακομα αδημιουργητο αντι για το κατεστημενο, για τους αδυναμους αντι για τους ισχυρους.(…) Βιωνει ως μοιρα οτι πρεπει να γινονται πολεμοι, το οτι οι πολλοι πρεπει να κυβερνωνται απο τους λιγους, και οτι τα παθη και ο πονος σ’αυτο τον κοσμο δε θα μειωθουν ποτε ουσιαστικα.(…) Εξαρταται απολυτα απο την κοινωνικη του θεση, απο αυτο που θεωρει αμεταβλητο.(…)

»Οι κορυφαιοι της πυραμιδας δε βιωνουν διαφορετικα τα πραγματα. Η διαφορα βρισκεται μονο στο μεγεθος και στη γενικοτητα αυτου, στο οποιο αισθανεται κανεις υποταγμενος, οχι στο ιδιο το αισθημα απολυτης εξαρτησης απο το ‘πεπρωμενο’.(…)

»Η μαζοχιστικη σχεση με τις αυθεντιες δε μετριαζει μονο το φοβο, αλλα προσφερει και αποζημιωση(…) Δε σημαινει μονο την παραιτηση απο την ατομικοτητα, αλλα και τη συμμετοχη σε μια εξουσιαστικη και λαμπρη προσωπικοτητα. Αφοσιωνομενος σ’αυτη, παιρνει κανεις κατι απο την αιγλη και το μεγαλειο της. (…) Αυτο το ναρκισσιστικο υποκαταστατο ικανοποιησης μεσω μαζοχιστικης αφοσιωσης σε μια ανωτερη ισχυρη εξουσια, δεν επιτυγχανεται μονο μεσω της σχεσης με τον εξουσιαστη, αλλα και μεσω της συμμετοχης στην αιγλη του εθνους ή της φυλης. »

* * *

«…Κοινο γνωρισμα καθε μαζοχιστικου σκεπτεσθαι ειναι οτι η ζωη οριζεται απο δυναμεις που βρισκονται εξω απο το ατομο, τη θεληση του και τα συμφεροντα του… Η υποταγη σ’αυτες [τις δυναμεις] ειναι η μεγαλυτερη δυνατη ευτυχια… Αυτη η κοσμοθεωρια δεν αποκλειει δραστηριοτητες και θαρρος… [ομως] η δραστηριοτητα εχει παντα τα σημαδια ροπης προς την υποταγη…

…Ο μαζοχιστικος χαρακτηρας… αγαπα… εκεινα τα δεδομενα που περιοριζουν την ανθρωπινη ζωη και στενευουν την ανθρωπινη ελευθερια… Για το στρατιωτη η θεληση ή το κεφι του ανωτερου του ειναι η μοιρα του, που καθοριζει τη ζωη του… Για τον εμπορο μοιρα ειναι οι οικονομικοι νομοι, στους οποιους παραδιδεται μοιραια. Κριση και ανθιση της οικονομιας γι’αυτον δεν ειναι κοινωνικα φαινομενα, που θα μπορουσαν… να αλλαξουν με ανθρωπινες παρεμβασεις, αλλα εκφραση μιας ανωτερης δυναμης, στην οποια πρεπει να παραδιδεται κανεις…

…Οπου αυτος ο χαρακτηρας μυριζεται εξουσια, αισθανεται αυτοματα και την αναγκη να τη λατρεψει… Και ειναι μαλιστα αδιαφορο, αν προκειται για τη δυναμη ενος ανθρωπου, ενος θεσμου ή μιας κοινωνικα αναγνωρισμενης ιδεας… Πρεπει να πιστευει οτι αγωνιζεται κατ’εντολη μιας εξουσιας, όποιο κι αν ειναι το ονομα της: ιστορια, φυση, [οικονομια], θεος κλπ, ως εκτελεστης- εντολοδοχος… Ο αυταρχικομαζοχιστικος χαρακτηρας αντλει τις δυναμεις του για δραση απο την προσκολληση του σε ανωτερες δυναμεις… ατρωτες και αμεταβλητες… Θαρρος ειναι να υπομενει τους πονους και τις θυσιες που επιβαλλει η μοιρα ή ο αρχηγος ως προσωποποιηση της…

Υποταγη στο πεπρωμενο ειναι ο ηρωισμος του μαζοχιστη, αλλαγη του πεπρωμενου ειναι ο ηρωισμος του επαναστατη…»

AUTOMATION CONFORMITY

Fromm: Ο Φοβος μπροστα στην Ελευθερια (Μπουκουμανης)
σελ. 209, 224, 279-82

«…Το ατομο υπερνικα το αισθημα ασημαντοτητας σε συγκριση με τη συντριπτικη δυναμη του εξωτερικου κοσμου… παραιτουμενο απο την ατομικη του ακεραιοτητα… Ο ιδιαιτερος αυτος μηχανισμος ειναι η λυση στην οποια προσφευγει η πλειονοτητα των ατομων στη συγχρονη κοινωνια. Με δυο λογια, το ατομο παυει να ειναι ο εαυτος του. Υιοθετει απολυτα το ειδος της προσωπικοτητας που του προτεινουν τα πολιτισμικα προτυπα… γινεται ακριβως οπως ειναι οι αλλοι, και οπως θα ηθελαν οι αλλοι να γινει… Ενα προσωπο μπορει να παιζει πολλους ρολους, και να πιστευει υποκειμενικα οτι σε καθε ρολο ειναι ο ‘‘εαυτος’’ του…

Οι διαφορές μεταξυ του Εγω και του κοσμου εξαφανιζονται… καθως και ο συνειδητος φοβος της μοναξιας και της αδυναμιας… Το προσωπο που εγκαταλειπει το ατομικο του Εγω και γινεται αυτοματο ιδιο με τα εκατομμυρια αυτοματων που το περιβαλλουν… δεν αισθανεται μοναξια ή αγχος. Ομως το κοστος ειναι μεγαλο: η απωλεια του εαυτου… απωλεια που κανει επιτακτικοτερο τον κομφορμισμο… επειδη προκαλει εντονη αμφιβολια ως προς την ατομικη ταυτοτητα…

…Παρατηρωντας το φαινομενο των ανθρωπινων αποφασεων, ξαφνιαζεται κανεις με το βαθμο οπου οι ανθρωποι αυταπατωνται εκλαμβανοντας ως δικη τους αποφαση αυτο που στην πραγματικοτητα ειναι υποταγη στη συμβατικοτητα, στο καθηκον ή στην απλη πιεση… Η ‘‘πρωτοτυπη’’ αποφαση ειναι σχετικα σπανιο φαινομενο σε μια κοινωνια η οποια υποτιθεται οτι θεωρει την αποφαση του ατομου [και την ατομικοτητα] ως ακρογωνιαιο λιθο της υπαρξης της… Εχοντας απελευθερωθει απο τις παλαιοτερες απροκαλυπτες μορφες εξουσιας, δε βλεπουμε οτι εχουμε παγιδευτει στα διχτυα ενος νεου ειδους εξουσιας… Εχουμε μεταβληθει σε αυτοματα που βαυκαλιζονται οτι ειναι αυτεξουσια ατομα…

…Ποια ειναι λοιπον η σημασια της ελευθεριας για το συγχρονο ανθρωπο; …Ειναι προθυμος να αναλαβει μεγαλους κινδυνους οταν προσπαθει να επιτυχει σκοπους που υποτιθεται οτι ειναι ‘‘δικοι του’’. Αισθανεται ομως μεγαλο φοβο οταν προκειται να αναλαβει τον κινδυνο και την ευθυνη να καθορισει ο ιδιος τις επιδιωξεις του…

…Συμμορφωνεται στις επιταγες ανωνυμων αρχων και αποδεχεται ενα Εγω που δεν ειναι δικο του. Και οσο περισσοτερο δειχνει τον κομφορμισμο του, τοσο περισσοτερο ανισχυρος αισθανεται, τοσο περισσοτερο υποχρεωνεται να υποκυπτει…» [Ο συγγραφεας, γραφοντας στα 1941, δεν ξερει ακομα τι σημαινει καταναλωτικη και τηλεοπτικη χαυνωση...]

ΓΙΑ ΤΗ ΝΟΣΗΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ‘‘ΚΑΝΟΝΙΚΟΥ’’

Erich Fromm: Η Ανατομια της Ανθρωπινης Καταστροφικοτητας // Μπουκουμανης. [σελ. 517- 528]

«Ο Spinoza στην Ηθικη του ηταν θαρρω ο πρωτος που διατυπωσε την εννοια της ‘‘φυσιολογικης’’ παραφροσυνης:

«Οταν… το απληστο ατομο σκεφτεται μονο τα χρηματα και το φιλοδοξο μονο τη φημη, κανεις δεν τα θεωρει τρελά αλλα μονο ενοχλητικα· συνηθως τα περιφρονουν. Στην πραγματικοτητα ομως η απληστια, η φιλοδοξια κλπ. ειναι μορφες τρελας, αν και συνηθως κανεις δεν τις αντιμετωπιζει σαν ‘ασθενειες’»(…)

Οταν οι παθολογικες διαδικασιες αποκτησουν ενα κοινωνικο τυπο, χανουν τον ατομικο τους χαρακτηρα. Αντιθετα, το αρρωστο ατομο αισθανεται ανετα οταν συνυπαρχει με αλλα ατομα που πασχουν απο την ιδια ασθενεια. Ολοκληρος ο πολιτισμος στρεφεται σ’αυτο το ειδος της παθολογιας και κανονιζει τα μεσα που την εξυπηρετουν. Αποτελεσμα ειναι οτι το μεσο ατομο δεν αισθανεται την απομονωση που αισθανεται το απολυτα σχιζοφρενες ατομο. Νοιωθει ανετα αναμεσα σ’εκεινους που υποφερουν απο την ιδια παραμορφωση. Στην πραγματικοτητα μονο το υγιες ατομο αισθανεται απομονωμενο μεσα σε μια τρελη κοινωνια, [σε τετοιο βαθμο ωστε] να καταντησει ψυχωσικο.(…)

Ορισα το χαρακτηρα του νεου τυπου ανθρωπου ως ‘εμπορευματικο χαρακτηρα’ (Fromm 1947)(…) Ειναι ενα ιστορικα νεο φαινομενο, προϊον του προηγμενου καπιταλισμου με επικεντρο την αγορα(…) [Αυτος ο τυπος αντιλαμβανεται] τα παντα ως εμπορευματα, οχι μονο τα πραγματα αλλα και τον εαυτο του, την προσωπικοτητα του, τη φυσικη του ενεργεια, τις ικανοτητες του, τα αισθηματα του, ακομα και το χαμογελο του(…)

Ισως θα μπορουσαμε να συμπεριλαβουμε [σ’αυτο τον τυπο χαρακτηρα] ολοκληρο τον πληθυσμο. Ολοι τους προσεγγιζουν τον κοσμο ως αθροισμα πραγματων που πρεπει να γινουν κατανοητα ωστε να χρησιμοποιηθουν αποτελεσματικα.(…) Ο συγχρονος ανθρωπος εχει χασει τη δυνατοτητα της υποκειμενικης εμπειριας και αντιλαμβανεται [τεχνικα και εργαλειακα] τον κοσμο, αποκλειστικα στη βαση των πρακτικων σκοπων του. Θα μπορουσαμε να πουμε οτι τα συναισθηματα εχουν μαραθει [ή] οτι ειναι σχετικα πρωτογονα. Παιρνουν τη μορφη του παθους ― για τη νικη, για να αποδειχτεις ανωτερος απ’τους αλλους, για να καταστρεψεις ― ή της διεγερσης που δινει το σεξ, η ταχυτητα, ο θορυβος [ή η ντοπα].(…)

Ο αλλοτριωμενος κυβερνητικος ανθρωπος(…) απομακρυνει το ενδιαφερον του απο τη ζωη, τα ατομα, τη φυση, τις ιδεες, απο καθε τι το ζωντανο. Μεταμορφωνει ολη τη ζωη σε πραγματα, [ακομα και] τη λογικη, τις αισθησεις, την αγαπη. Η σεξουαλικοτητα γινεται μηχανικη (sex machine) δεξιοτητα [και πορνογραφια]. Τα συναισθηματα ισοπεδωνονται και αντικαθιστανται απο τη συναισθηματολογια. Η χαρα, η εκφραση της ζωης, αντικαθιστααι απο τη ‘διασκεδαση’, τη διεγερση. Ολη η αγαπη που εχει ο ανθρωπος κατευθυνεται προς τις μηχανες, κι ο κοσμος γινεται ενα αθροισμα αψυχων εργαλειων.

Ο μονοδιαστατος ανθρωπος [δινει] την εικονα ενος ηπιου χρονιου σχιζοφρενους… που μονο ποσοτικα διαφερει απο εκεινη που περιγραφουν ο Laing και οι αλλοι μελετωντας τις σχιζογονες οικογενειες(…) Το πιο προφανες γνωρισμα του ειναι η διασπαση σκεψης–συναισθηματος–θελησης [αλλα και] η ταση του να συμπεριφερεται μ’ενα στερεοτυπο, μη αυθορμητο τροπο.(…) Ειναι σε τετοιο βαθμο κομματι της μηχανης που εχει κατασκευασει, ωστε οι μηχανες του ειναι αντικειμενο του ναρκισισμου του οσο κι ο εαυτος του.(…)

Μια κοινωνια δεν μπορει να διευθυνθει απο σχιζοφρενεις. Μπορει ωστοσο να διευθυνθει απο ατομα που πασχουν απο σχιζοφρενεια μικρου βαθμου(…)»

zestη, aλκοhol, λοngλιnεss, a χandς dαwn φeeλing

2010-08-29T14:43:00.001+03:00

stick intervention

2010-08-29T05:57:00.000+03:00

στο ισραήλ, στην κύπρο, στην ελλάδα, στην τουρκία...

2010-08-27T16:14:00.002+03:00

ναι ρε...ζωή πέρα απο τη δύση...

2010-08-25T15:11:00.002+03:00

έτσι με φωνάζουν απο μικρό. ( καταλαβαίνεις τώρα λοιπόν γιατί καυλώνω όταν το παίζω σκληρός στους αναρχικούς....)

2010-08-21T16:59:00.004+03:00

η μεταμοντέρνα κατάσταση των ρόλων

2010-08-20T14:48:00.001+03:00

this shot was taken at the protest against the republican national convention in new york a few years ago. the atmosphere was great - even the police were talking nicely to people! (mostly). i saw a glimpse of this anarchy tattoo under this cops shirt and i asked if i could take a quick photo. he agreed on the condition that i didn't show his face or badge. i guess he had an interesting path to becoming a police officer.

you may not have democracy (or whatever...) but "you...-suckers-"...(γκού-χου..γκού-χου...)....i mean "we"...have εθνική ενότητα...βρε..! Γ.Α.Π.

2010-08-19T01:54:00.006+03:00

2010-08-11T00:56:00.000+03:00

farbe gegen farbe

2010-08-09T15:08:00.001+03:00

2010-08-04T18:21:00.000+03:00

2010-08-02T17:17:00.001+03:00

Πνευματικά δικαιώματα, πολιτιστική βιομηχανία και διαμοιρασμός στο διαδίκτυο
του Νίκου Σμυρναίου

Με αφορμή την υπόθεση των συλλήψεων μελών του ιστότοπου Gamato.info ήρθε πρόσφατα και στην ελληνική επικαιρότητα το θέμα της πνευματικής ιδιοκτησίας και του διαδικτύου. Στην πραγματικότητα είχαν υπάρξει προάγγελοι μιας τέτοιας εξέλιξης εδώ και αρκετό καιρό.

Θυμίζω ότι πριν από δύο χρόνια εκατοντάδες Έλληνες χρήστες δέχθηκαν επιστολές από τους πάροχους που επέσειαν την απειλή διακοπής σύνδεσης λόγω παραβίασης πνευματικής ιδιοκτησίας (1). Λίγους μήνες μετά συνέβη το ίδιο με τους ιστότοπους που διένειμαν υπότιτλους έργων στα ελληνικά (2).

Την ίδια εποχή η προσπάθεια του ΟΠΙ να θέσει τις βάσεις ενός διαλόγου με τους χρήστες του διαδικτύου πάνω στο θέμα απέτυχε παταγωδώς. Το ερωτηματολόγιο που πρότεινε ο ΟΠΙ συγκέντρωσε ελάχιστες απαντήσεις και από αυτές οι περισσότερες αποτελούσαν κριτική ως προς τις ερωτήσεις και τον τρόπο που έγινε η υποτιθέμενη διαβούλευση (3).

Σήμερα, παρά το κλείσιμο του Gamato.info, εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες χρήστες του διαδικτύου συνεχίζουν να ανταλλάσσουν περιεχόμενο που προστατεύεται από τον νόμο περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Οι κλώνοι του Gamato.info πολλαπλασιάζονται όπως και οι εναλλακτικοί του peer-to-peer τρόποι πρόσβασης σε προστατευόμενο περιεχόμενο.

Ο « πόλεμος κατά της πειρατείας » που έφτασε και στην Ελλάδα δεν πρόκειται λοιπόν να σταματήσει εδώ.

Εφόσον δεχτούμε ότι οι κοινωνικές και πολιτισμικές πρακτικές είναι αποτέλεσμα ενός σύνθετου πλέγματος παραγόντων σε αλληλεπίδραση, μπορούμε να αναρωτηθούμε τι τους ώθησε στην υιοθέτηση τέτοιων πρακτικών; Τι μας λέει το φαινόμενο για την κοινωνία και τον σύγχρονο πολιτισμό, για την οικονομία και την τεχνολογία.

Αντί να εξετάσουμε το θέμα με όρους ηθικής (ο διαμοιρασμός προστατευόμενου περιεχομένου στο διαδίκτυο είναι ηθικά αποδεκτή πρακτική ή όχι) ή με όρους διαφημιστικών σλόγκαν (« η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική », « το δωρεάν κατέβασμα είναι κλοπή ») είναι προτιμότερο να αναζητήσουμε και να κατανοήσουμε τους λόγους που ευνοούν την ανάπτυξη του διαμοιρασμού στο διαδίκτυο θέτοντας στις πραγματικές τους διαστάσεις τις επιπτώσεις και τα διακυβεύματα του.

Αυτό θα προσπαθήσω να κάνω μέσα από έξι σημεία.

1. Σύντομη ιστορική αναδρομή στα πνευματικά δικαιώματα.
2. Τι αλλάζει στην εποχή του διαδικτύου.
3. Ποιο είναι το τίμημα της επιβολής της πνευματικής ιδιοκτησίας με τη σημερινή της μορφή στο διαδίκτυο.
4. Ποια είναι η αποτελεσματικότητα των μέτρων καταστολής και που οδηγούν.
5. Τάσεις της πολιτιστικής βιομηχανίας και διαμοιρασμός στο διαδίκτυο.
6. Μια προοπτική λύσης του γόρδιου δεσμού της πνευματικής ιδιοκτησίας στο διαδίκτυο.

1. Σύντομη ιστορική αναδρομή στα πνευματικά δικαιώματα.

Καταρχάς πρέπει να γίνει κατανοητό ότι ο νόμος σε κάθε ιστορική συγκυρία και δη αυτός που αφορά την πνευματική ιδιοκτησία, δεν είναι θέσφατο αλλά αντικατοπτρίζει το εκάστοτε κοινωνικό, οικονομικό και τεχνολογικό γίγνεσθαι. Όταν αυτό αλλάξει, είναι δυνατό να τροποποιηθεί και η σχετική νομοθεσία στη βάση των νέων συνθηκών και συσχετισμών δυνάμεων. Τα παραδείγματα είναι πολλά.

Έτσι η νομοθεσία περί πνευματικής ιδιοκτησίας γεννήθηκε καταρχάς ως εμπορικό δίκαιο, στην Αγγλία του 18ου αιώνα. Το Statute of Anne του 1710, που θεωρείται η πρώτη νομοθετική πράξη που επέβαλε την ιδέα του copyright, δεν είχε αρχικά ως βλέψη την προστασία των δημιουργών (4).

Ο νόμος ήταν αποτέλεσμα της διελκυστίνδας μεταξύ βασιλικής εξουσίας και Κοινοβουλίου. Μέχρι τότε οι ευρωπαϊκές μοναρχίες εκχωρούσαν το απεριόριστο μονοπώλιο έκδοσης βιβλίων στους αρεστούς τους εκδότες με στόχο φυσικά τον έλεγχο και τη λογοκρισία. Το Κοινοβούλιο ήθελε να περιορίσει αυτή την αυθαίρετη εξουσία και να ενδυναμώσει τον ανταγωνισμό μεταξύ των εκδοτών.

Για τον λόγο αυτό θέσπισε το αποκλειστικό δικαίωμα των εκδοτών να εκδίδουν ένα βιβλίο για δεκατέσσερα χρόνια χωρίς την άδεια της βασιλικής εξουσίας. Έτσι αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά επίσημα ο δημιουργός ως αρχικός ιδιοκτήτης του περιουσιακού δικαιώματος εκμετάλλευσης του έργου του. Χωρίς την άδεια του συγγραφέα ο εκδότης δεν μπορούσε να κυκλοφορήσει ένα βιβλίο.

Η εγκαθίδρυση του δημιουργού ως κεντρικού παράγοντα της πολιτιστικής (εκδοτικής) βιομηχανίας στην Ευρώπη είναι προϊόν του Διαφωτισμού και της Γαλλικής επανάστασης. Οι Διαφωτιστές, όπως ο Diderot κι ο Beaumarchais, χρησιμοποίησαν την πνευματική ιδιοκτησία του δημιουργού ως αντίβαρο στην βασιλική εξουσία αλλά και στο προνομιακό ολιγοπώλιο που η τελευταία έδινε στους αρεστούς εκδότες.

Οι πρώτοι νόμοι στην ιστορία που αναγνώρισαν τα περιουσιακά δικαιώματα των δημιουργών πάνω στα έργα τους επιβλήθηκαν κατά την περίοδο της Γαλλικής επανάστασης (1791, 1793). Με άλλα λόγια, η ανάδυση της ιδέας της πνευματικής ιδιοκτησίας υπήρξε προοδευτική κατάκτηση ενάντια στην αυθαιρεσία της εξουσίας και τη λογοκρισία. Ήταν ένας τρόπος χειραφέτησης της αστικής τάξης από τον έλεγχο της μοναρχίας και της εκκλησιαστικής εξουσίας (5). Παρόλο που οι Διαφωτιστές και οι φορείς της Γαλλικής επανάστασης υποστηρίζουν το φυσικό και αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα του δημιουργού πάνω στο έργο του, ωστόσο έχουν συνείδηση της διττής του φύσης: ένα έργο ανήκει στον δημιουργό αλλά ταυτόχρονα ανήκει και στο κοινό που το προσλαμβάνει και το οικειοποιείται. Ένα πνευματικό έργο δεν μπορεί να υπάρξει ως τέτοιο αν δεν κοινωνικοποιηθεί.

Αυτός είναι κι ο λόγος που στο 18ο και 19ο αιώνα η ιδέα και κυρίως η εφαρμογή της πνευματικής ιδιοκτησίας παραμένει σχετική. Για παράδειγμα, ο πρώτος νόμος περί copyright στις ΗΠΑ (1790) αφορούσε μόνο την εγχώρια παραγωγή, κάτι που επέτρεψε για δεκαετίες στους αμερικάνους εκδότες να αντιγράφουν συστηματικά τα βιβλία που προέρχονταν από τη Μ. Βρετανία.

Εξαρχής, η πνευματική ιδιοκτησία διαφοροποιείται από την ιδιοκτησία φυσικών αγαθών ακόμη και για τους πιο ένθερμους υποστηρικτές της. Το αμερικανικό Σύνταγμα, σε πλήρη εναρμόνιση με το αγγλοσαξονικό δίκαιο που εμπνέεται από το Statute of Anne, θεωρεί την πνευματική ιδιοκτησία μέσο για την πρόοδο της επιστήμης και της τέχνης και όχι αυτοσκοπό. Από αυτή την κεντρική ιδέα πηγάζει η χρηστική προσέγγιση που διέπει την αγγλοσαξονική έννοια του copyright.

Στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν επιχειρείται η διεθνοποίηση της πνευματικής ιδιοκτησίας μέσω της συνθήκης της Βέρνης (1886), οι σχετικές συζητήσεις στις οποίες πρωτοστατούν κορυφαίες προσωπικότητες όπως ο Βίκτορας Ουγκώ, ο Μπαλζάκ κι ο Ντυμά, προσπαθούν να βρουν τη χρυσή τομή μεταξύ των συμφερόντων των δημιουργών, των εκδοτών και αυτών του κοινού. Το θέμα θεωρείται ως πρόβλημα εξισορρόπησης του ιδιωτικού και του δημόσιου συμφέροντος και όχι απλώς ως πρόβλημα επιβολής ενός ιδιοκτησιακού καθεστώτος (6).

Εξ ου και μια σειρά από εξαιρέσεις στην πνευματική ιδιοκτησία (αναπαραγωγή για ιδιωτική χρήση, παράθεση αποσπασμάτων, χρήση για λόγους ενημέρωσης) που δεν υπάρχουν και ούτε δικαιολογούνται στο δίκαιο περί ιδιοκτησίας γενικότερα (δεν υπάρχει για παράδειγμα εξαίρεση στην ιδιοκτησία ενός αυτοκινήτου). Η ύπαρξη αυτών των εξαιρέσεων είναι άμεση παραδοχή των δικαιωμάτων του κοινού επί των πνευματικών έργων.

Παρατηρούμε λοιπόν ότι και σε αυτή την πρώιμη περίοδο η σχετική νομοθεσία είναι αποτέλεσμα πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών συσχετισμών και όχι απόλυτη εφαρμογή μιας υποτιθέμενης καθολικής αρχής της πνευματικής ιδιοκτησίας, ανεξάρτητης από το συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο επιβάλλεται.

Στον 20ο αιώνα, μέχρι τη δεκαετία του 70 τα πνευματικά δικαιώματα δεν αποτελούσαν σοβαρό οικονομικό διακύβευμα αφού αφορούσαν ένα τομέα με σχετικά περιορισμένο οικονομικό βάρος όπως αυτός της έκδοσης βιβλίων και αργότερα της μουσικής βιομηχανίας και του κινηματογράφου. Από τη δεκαετία του 70 κι έπειτα όμως, όταν η πολιτιστική βιομηχανία αναρριχήθηκε σταδιακά στο κέντρο του σύγχρονου καπιταλισμού μέσω των ΜΜΕ, άρχισε να πιέζει το νομοθέτη για να αυξήσει την περίοδο της πνευματικής ιδιοκτησίας και να αυστηροποιήσει το σχετικό νομοθετικό πλαίσιο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της τάσης ήταν η εξέλιξη της αμερικανικής νομοθεσίας.

Ο πρώτος ομοσπονδιακός νόμος περί copyright στις ΗΠΑ ψηφίστηκε το 1790 και η διάρκεια προστασίας της πνευματικής ιδιοκτησίας ήταν 14 χρόνια από την ημερομηνία έκδοσης ενός έργου, με δυνατότητα ανανέωσης μία φορά για άλλα 14. Ο δεύτερος νόμος ψηφίστηκε το 1909 και έθεσε την περίοδο στα 28 χρόνια με τις ίδιες προϋποθέσεις. Το Copyright Act του 1909 ίσχυσε για σχεδόν 70 χρόνια. Το 1976 ψηφίστηκε νέος νόμος με σκοπό να εκμοντερνίσει το νομικό πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργούσε η πολιτιστική βιομηχανία και η οποία στο μεταξύ είχε μεγαλώσει απαριθμώντας ισχυρά ηλεκτρονικά ΜΜΕ όπως η τηλεόραση και το ραδιόφωνο.

Το Copyright Act του 1976 έθεσε τη διάρκεια της πνευματικής ιδιοκτησία στα 50 χρόνια μετά το θάνατο του δημιουργού, ή στα 75 όταν πρόκειται για δημιουργία μιας επιχείρησης. Στα πλαίσια του νόμου αυτού το 1998 έληγε η προστασία των χαρακτήρων και έργων της Walt Disney η οποία είχε ιδρυθεί το 1923. Η αμερικανική πολιτιστική βιομηχανία, με πρώτη την Walt Disney, πίεσε τότε την αμερικάνικη κυβέρνηση με αποτέλεσμα την ψήφιση ενός νέου νόμου, αποκαλούμενου και Mickey Mouse Protection Act (7), ο οποίος επέκτεινε την διάρκεια προστασίας των έργων στα 70 χρόνια μετά το θάνατο του δημιουργού ή στα 95 χρόνια μετά την πρώτη έκδοση εάν πρόκειται για ιδιοκτησία επιχείρησης.

Η ίδια περίοδος ισχύει στην Ελλάδα και την ΕΕ. Σύμφωνα με υπολογισμούς στη βάση στοιχείων για τη μέση διάρκεια ζωής, η προστασία των έργων ισχύει πλέον για τουλάχιστον 100 χρόνια. Μάλιστα ένα σχέδιο οδηγίας που υιοθετήθηκε από το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο πριν λίγους μήνες, προτείνει την επέκταση της διάρκειας της πνευματικής ιδιοκτησίας για τα μουσικά έργα φτάνοντας τα 95 χρόνια μετά το θάνατο του δημιουργού.

Είναι σαφές ότι πλέον η επιμήκυνση της πνευματικής ιδιοκτησίας δεν αφορά πρωτίστως τους δημιουργούς (πώς να στηριχτεί οικονομικά ένας δημιουργός που είναι νεκρός εδώ και 90 χρόνια;) αλλά τις εταιρείες διαχείρισης πνευματικών δικαιωμάτων και τους εκδότες. Από τη στιγμή που πλέον η μαζική επικοινωνία αποτελεί σοβαρό οικονομικό διακύβευμα για μια βιομηχανία με υψηλή κερδοφορία και απαιτητικούς μετόχους τόσο οι πιέσεις για σκλήρυνση της νομοθεσίας και επιμήκυνση της προστασίας θα αυξάνονται.

2. Τι αλλάζει στην εποχή του διαδικτύου

Ιστορικά, η νομοθεσία περί πνευματικής ιδιοκτησίας είναι συνυφασμένη με τη λειτουργία της παραδοσιακής πολιτιστικής βιομηχανίας δηλαδή με την πώληση πολιτιστικών προϊόντων σε υλική μορφή : βιβλία, δίσκοι, εφημερίδες περιοδικά, DVD κλπ.

Τα παραδοσιακά πολιτιστικά προϊόντα είναι σύνθετα, δηλαδή συνδυάζουν ένα συγκεκριμένο περιεχόμενο (κείμενο, ήχο, εικόνα) και ένα συγκεκριμένο υλικό μέσο (χαρτί, δίσκος κτλ) στο οποίο είναι παγιωμένο το περιεχόμενο. Αγοράζοντας το υλικό μέσο αποκτάμε πρόσβαση στο περιεχόμενο.

Η συνθήκη αυτή επηρεάζει την οικονομία της πολιτιστικής βιομηχανίας αφού παράγει σημαντικά μεταβλητά κόστη (πρώτες ύλες, διανομή, στοκ) και περιορίζει την έκθεση των προϊόντων (ένα βιβλιοπωλείο έχει χώρο μόνο για Χ αριθμό βιβλίων και άρα πρέπει να επιλέξει ποια θα παρουσιάσει στους πελάτες του). Η πνευματική ιδιοκτησία έτσι όπως νοείται από τον 18ο αιώνα κι έπειτα είναι παράγωγο αυτών των υλικών περιορισμών και της οικονομικής διάρθρωσης που πηγάζει από αυτούς

Η ψηφιοποίηση και η επιγραμμική διάθεση των πολιτιστικών αγαθών διαχωρίζει το περιεχόμενο, μεταφρασμένο σε δυαδική πληροφορία, από το συγκεκριμένο υλικό μέσο. Σαν αποτέλεσμα το πολιτιστικό αγαθό γίνεται πολλαπλασιασμό με μηδενικό κόστος. Ο χαρακτήρας του γίνεται μη-συναγωνιστικός και μη-αποκλειστικός, δηλαδή η χρήση του αγαθού από ένα άτομο δεν επηρεάζει τη χρήση του από άλλα άτομα ούτε μειώνει την ποσότητα του διαθέσιμου αγαθού (8). Κατά συνέπεια, η διαθεσιμότητα των αγαθών αυτών δεν επηρεάζεται από τον αριθμό των ατόμων που τα χρησιμοποιούν/καταναλώνουν.

Ο συνδυασμός ψηφιοποίησης και επιγραμμικής διανομής πολιτιστικών αγαθών αναιρεί επίσης το πρόβλημα της απόστασης και του χώρου. Η διαδικτυακή προσφορά πολιτιστικών αγαθών δεν περιορίζεται ούτε από την φυσική απόσταση, αφού καθένας μπορεί να επισκεφτεί οποιοδήποτε ιστότοπο από οποιοδήποτε σημείο, ούτε από τον διαθέσιμο αποθηκευτικό χώρο. Σε ένα δωμάτιο με λίγες δεκάδες ηλεκτρονικούς υπολογιστές μπορούν αποθηκευτούν εκατοντάδες χιλιάδες διαφορετικά βιβλία ή ταινίες.

Κατά συνέπεια η ψηφιοποίηση και η επιγραμμική διάθεση αναιρούν την βασική αρχή της σπανιότητας στην οποία στηρίζεται η πολιτιστική βιομηχανία σε ότι αφορά το κομμάτι της αποθήκευσης και της διανομής. Στο διαδίκτυο δεν υπάρχει σπανιότητα πολιτιστικών αγαθών όπως στον φυσικό κόσμο αλλά πληθώρα. Το πρόβλημα είναι λιγότερο το αν μια πληροφορία υπάρχει στο διαδίκτυο αλλά το που ακριβώς βρίσκεται (9).

Η προστιθέμενη αξία μετακινείται σταδιακά από τους παραγωγούς και τους παραδοσιακούς διανομείς της πληροφορίας όπως η πολιτιστική βιομηχανία και τα ΜΜΕ στους πληροφοριακούς ενδιάμεσους όπως οι μηχανές αναζήτησης και τα κοινωνικά δίκτυα όπως το Facebook, η Google και το The Pirate Bay. Αυτό γίνεται σαφές αν παρατηρήσει κανείς τα οικονομικά μεγέθη αυτών των παικτών στο διαδίκτυο και τα συγκρίνει με αυτά της πολιτιστικής βιομηχανίας.

Ταυτόχρονα η ευκολία αντιγραφής και διαμοιρασμού των ψηφιακών αρχείων καθιστά την δυνατότητα αποκλεισμού ενός μέρους του κοινού από αυτά πολύ δύσκολη. Ενώ ο ιδιοκτήτης της πνευματικής ιδιοκτησίας μπορεί να εμποδίσει κάποιον που αρνείται να πληρώσει για ένα βιβλίο να το πάρει στην κατοχή του, ελέγχοντας το δίκτυο διανομής και βάζοντας ας πούμε σεκιούριτι στην πόρτα του βιβλιοπωλείου, αδυνατεί να εμποδίσει την αντιγραφή και τη διανομή ενός αρχείου όταν αυτή γίνεται με χαμηλό ή μηδενικό κόστος.

Άμεση συνέπεια της ψηφιοποίησης είναι λοιπόν η διάχυση των πολιτισμικών περιεχομένων στο διαδίκτυο σήμερα με τρόπο πολύ πιο αποτελεσματικό και μαζικό από οποιαδήποτε άλλη ιστορική συγκυρία. Από τη μία η εξέλιξη αυτή αποσταθεροποιεί τα οικονομικά μοντέλα της πολιτιστικής βιομηχανίας. Από την άλλη όμως επιτρέπει μια άνευ προηγουμένου δημιουργικότητα για εκατομμύρια απλούς χρήστες σε όλο τον πλανήτη.

3. Το τίμημα της επιβολής της πνευματικής ιδιοκτησίας με τη σημερινή της μορφή στο διαδίκτυο.

Τα μέτρα κατά της ανταλλαγής περιεχομένου στο διαδίκτυο που υποστηρίζει η πολιτιστική βιομηχανία έχουν σαν στόχο την τεχνητή επιβολή στο ψηφιακό περιβάλλον των περιορισμών που ισχύουν στη παραγωγή και διανομή υλικών πολιτιστικών προϊόντων. Με άλλα λόγια, στόχος της βιομηχανίας είναι η επαναφορά του συναγωνιστικού χαρακτήρα στα ψηφιακά προϊόντα ούτως ώστε η αγορά να επανέλθει στην προηγούμενη κατάσταση.

Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με τους εξής τρεις τρόπους:
- Είτε με καταστολή των χρηστών που διαμοιράζουν προστατευόμενο περιεχόμενο (πρόστιμο, φυλάκιση, διακοπή σύνδεσης κλπ).
- Είτε με φιλτράρισμα του διαδικτύου (traffic shaping, αποκλεισμός ιστότοπων και υπηρεσιών).
- Είτε με επιβολή Περιορισμών Ψηφιακής Διαχείρισης (DRM) δηλαδή τεχνολογιών υπαγωγής των χρηστών στον έλεγχο κάποιου τρίτου, ο οποίος παρέχει περιεχόμενο.

Το ζήτημα είναι κατά πόσο το ισοζύγιο αυτών των μέτρων μεταξύ προσδοκώμενων αποτελεσμάτων και ανεπιθύμητων παρενεργειών είναι θετικό ή αρνητικό. Σε γενικές γραμμές οι αρνητικές συνέπειες των παραπάνω μέτρων είναι δυσανάλογες για το δημόσιο συμφέρον, και για τις ατομικές ελευθερίες (10).

Η καταστολή των χρηστών που ανταλλάσσουν περιεχόμενο χωρίς να έχουν οικονομικό κέρδος επιφέρει δυσάρεστες επιπτώσεις για τους ίδιους οι οποίες είναι εντελώς δυσανάλογες ως προς τη βαρύτητα του αδικήματος. Το πρόσφατο παράδειγμα του Gamato.info είναι υπό αυτή την έννοια εύγλωττο: απλοί χρήστες συνελήφθησαν με τρόπο κινηματογραφικό, ψάχτηκαν τα σπίτια τους, κατασχέθηκαν υπολογιστές και σκληροί δίσκοι, προφυλακίστηκαν και όλα αυτά γιατί είχαν ανταλλάξει ταινίες και μουσική με άλλους χρήστες του διαδικτύου χωρίς οικονομικό όφελος αφού δεν ήσαν ιδιοκτήτες παρά μόνο συντονιστές ή διαχειριστές (moderators) του ιστότοπου.

Ακόμη και η πιο σοφτ εκδοχή της καταστολής, η περιβόητη αρχή του three strikes, που εφαρμόζεται στη Γαλλία και ψηφίστηκε πρόσφατα και στη Βρετανία δημιουργεί πολλά προβλήματα σχετικά με την προστασία της ιδιωτικότητας, τις ατομικές ελευθερίες αλλά και την ίδια την αποτελεσματικότητα της μεθόδου που στην πραγματικότητα δεν έχει ακόμα δοκιμαστεί.

Υπενθυμίζω ότι η αρχή του three strikes σημαίνει ότι σε περίπτωση που ένας χρήστης πιαστεί να διαμοιράζει προστατευόμενο περιεχόμενο τις δύο πρώτες φορές δέχεται μια προειδοποίηση και την τρίτη του κόβεται η σύνδεση στο διαδίκτυο για έξι μήνες με ένα χρόνο, συν την επιβολή προστίμου.

Επιγραμματικά, ο σχετικές νομοθεσίες παρουσιάζουν τα εξής προβλήματα:
- Αντικαθιστούν το δικαστήριο – μόνο αρμόδιο να αποφασίσει αν υπάρχει παρανομία στην περίπτωση ανταλλαγής αρχείων και ποια είναι η ενδεδειγμένη τιμωρία – από μια απλή διοικητική Αρχή (αυτή το σημείο αναιρέθηκε από το γαλλικό Συνταγματικό Συμβούλιο).

- Επιτρέπουν σε εταιρείες να παρακολουθούν ιδιωτικές χρήσεις του διαδικτύου για να εντοπίσουν τυχόν παραβάσεις της νομοθεσίας περί πνευματικής ιδιοκτησίας.

- Εκλαμβάνουν αυτόματα ως ένοχο τον ιδιοκτήτη μιας σύνδεσης στο διαδίκτυο και επισείει διακοπή της τελευταίας χωρίς να λαμβάνει υπόψη περιπτώσεις κατά τις οποίες η παραβίαση του copyright προέρχεται από άλλο φυσικό πρόσωπο που χρησιμοποίησε τη σύνδεση. Εκ των πραγμάτων κάτι τέτοιο δημιουργεί προβλήματα στην προσφορά δημόσια προσβάσιμου wifi.

- Βασίζονται σε μεθόδους ανίχνευσης των πρωτοκόλλων peer-to-peer με πολλές ατέλειες των οποίων τα αποτελέσματα είναι συχνά λανθασμένα. Άσχετοι χρήστες των οποίων η διεύθυνση ΙΡ ανιχνεύτηκε από λάθος κινδυνεύουν να υποστούν συνέπειες για παραβάσεις που δεν έκαναν.

- Βαρύνουν με υπέρογκο κόστος τους φορολογούμενος αφού η επιβολή του απαιτεί σημαντικές επενδύσεις εκ μέρους του κράτους. Αυτά τα χρήματα θα μπορούσαν να διατεθούν για την ενίσχυση της δημιουργίας.

- Παραβιάζουν την αρχή της αναλογικότητας αφού για ένα πταίσμα (αντιγραφή ή/και διάθεση ενός αρχείου) επισείει μια πολύ αυστηρή τιμωρία, την διακοπή της σύνδεσης για έξι με δώδεκα μήνες.

- Έρχονται σε αντίθεση με την τροπολογία 138 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με το πακέτο τηλεπικοινωνιών αλλά και με την απόφαση του γαλλικού Συνταγματικού Συμβουλίου που αποφάνθηκε ότι η πρόσβαση στο διαδίκτυο είναι βασικό ατομικό δικαίωμα.

Η δεύτερη δυνατότητα για την καταστολή του διαμοιρασμού στο διαδίκτυο είναι το φιλτράρισμα του διαδικτύου. Κάτι τέτοιο αναγκαστικά προϋποθέτει την συνεργασία των πάροχων οι οποίοι είναι και οι μόνοι που μπορούν να φέρουν εις πέρας. Το φιλτράρισμα του διαδικτύου μπορεί να σημαίνει είτε διάκριση εις βάρος κάποιων πρωτοκόλλων (πχ. τα προγράμματα peer-to-peer) ή το μπλοκάρισμα της πρόσβασης σε «πειρατικούς» ιστότοπους (πχ The Pirate Bay).

Μια τέτοια εξέλιξη όμως καταπατά τη βασική αρχή της δικτυακής ουδετερότητας (Net Neutrality) που προβλέπει ότι όλες οι πληροφορίες πρέπει να διακινούνται χωρίς διάκριση ανεξάρτητα της φύσης και του σκοπού τους από τους πάροχους σύνδεσης (11). Επουδενεί δεν εναπόκειται στον πάροχο να λογοκρίνει ιστότοπους, εφαρμογές ή περιεχόμενα εκ των προτέρων. Θα ήταν σαν να ζητάγαμε από τους πάροχους τηλεφωνικής σύνδεσης να ακούνε τις συζητήσεις και να φιλτράρουν αυτές που έχουν παράνομο περιεχόμενο.

Παράλληλα, αυτή η προοπτική εγείρει κι άλλες κρίσιμες ερωτήσεις: πως θα γίνει η διάκριση μεταξύ νόμιμης και παράνομης χρήσης προγραμμάτων peer-to-peer; Ποιος εγγυάται ότι μια τέτοια πρακτική δεν θα παραβιάσει προσωπικά δεδομένα των χρηστών; Με ποια κριτήρια θα αποφασισθεί ποιες πληροφορίες πρέπει να έχουν προτεραιότητα; Ποιος θα αποφασίζει τη μαύρη λίστα εφαρμογών και ιστότοπων και με ποια κριτήρια.

Το παράδειγμα της Αυστραλίας είναι προς αποφυγή: μεταξύ των χιλίων ιστότοπων που στους οποίους η πρόσβαση απαγορεύθηκε από την κυβέρνηση υπήρχαν και κάποιοι, όπως η Wikipedia, που μπλοκαρίστηκα για ανεξήγητους λόγους (ανθρώπινο ή τεχνικό λάθος). Γενικότερα μια τέτοια προσέγγιση είναι επικίνδυνη γιατί δημιουργεί τις βάσεις ενός συστήματος μαζικού ελέγχου του διαδικτύου και μπορεί να εξελιχθεί σε λογοκρισία. Εκτός της Αυστραλίας, έως σήμερα μόνο απολυταρχικά καθεστώτα όπως αυτά της Κίνας, του Ιράν και της Βόρειας Κορέας έχουν υιοθετήσει αυτή τη μέθοδο.

Η τρίτη επιλογή της πολιτιστικής βιομηχανίας, η επιβολή DRM στα πολιτιστικά αγαθά, εγκαταλείφθηκε κι από τους πιο ένθερμους οπαδούς της γιατί κρίθηκε αναποτελεσματική και αντιπαραγωγική (12). Το παράδοξο είναι ότι στο μεταξύ η βιομηχανία μέσω πιέσεων προς το νομοθέτη κατάφερε να επιβάλει δρακόντειες νομοθεσίες υπέρ των DRM (Digital Millenium Act, 1998, DADVSI, 2006) που δεν τηρήθηκαν ποτέ αφού η ίδια η βιομηχανία εγκατέλειψε σταδιακά τη χρήση τους !

4. Ποια είναι η αποτελεσματικότητα των μέτρων καταστολής και που οδηγούν.

Τα μέτρα καταστολής της ανταλλαγής περιεχομένου στο διαδίκτυο όπως τα περιέγραψα προηγούμενα υπάρχουν εδώ και δέκα χρόνια. Ακόμα όμως δεν κατάφεραν τα κάμψουν το φαινόμενο το οποίο μάλιστα σε πολλές χώρες έχει αυξητικές τάσεις. Αυτό γιατί κάθε φορά που η βιομηχανία και το κράτος καταστέλλουν με επιτυχία μια συγκεκριμένη τεχνολογία, οι χρήστες την αντικαθιστούν με μια άλλη.

Ιστορικά, η πρώτη εφαρμογή ανταλλαγής περιεχομένου ήταν το Napster που δημιούργησε στο εφηβικό του δωμάτιο ο Shawn Fanning και το οποίο σε λίγους μήνες, το Σεπτέμβριο του 2000, έφτασε να διακινεί 1,4 δισεκατομμύρια αρχεία. Η ιδέα του Fanning αποτέλεσε τη βάση για όλα τα συστήματα ανταλλαγής αρχείων στη βάση ισοτιμίας (peer-to-peer). Μέσω ενός τέτοιου προγράμματος κάθε υπολογιστής που συμμετέχει στο δίκτυο ανταλλαγής είναι ταυτόχρονα client και server αφού κατεβάζει αρχεία στον σκληρό δίσκο του ενώ την ίδια στιγμή τροφοδοτεί άλλους συμμετέχοντες.

Το Napster δεν ήταν αρκετά αποκεντρωμένο και οι κατάλογοι των τραγουδιών βρίσκονταν αποθηκευμένοι σε λίγους κεντρικούς servers κάτι που επέτρεψε στις majors να καταφέρουν σχετικά γρήγορα να κλείσουν το δίκτυο. Γρήγορα όμως εμφανίστηκε μια σειρά εντελώς αποκεντρωμένων προγραμμάτων τα οποία ήταν αδύνατο να ελεγχθούν : KaZaA, Shareaza, e-Mule, Soulseek, Overnet, Bearshare, Limewire…

Όταν η βιομηχανία άρχισε να υιοθετεί μεθόδους ενάντια σε αυτά τα δίκτυα, για παράδειγμα διανέμοντας fakes δηλαδή ψεύτικα ή ακόμη και βλαβερά αρχεία, οι χρήστες κατευθύνθηκαν προς το πρωτόκολλο BitTorrent και τους private trackers που εγγυώνται μεγάλες ταχύτητες και καλή ποιότητα αρχείων.

Σήμερα η καταστολή ενάντια στα δίκτυα peer-to-peer κατάφερε να μειώσει η χρήση τους. Όπως δείχνουν διαφορετικές έρευνες (13), το κομμάτι του τράφικ που αποδίδεται σε εφαρμογές peer-to-peer έχει μειωθεί σημαντικά τα τελευταία δύο χρόνια. Δυστυχώς για τους αντιπροσώπους της πολιτιστικής βιομηχανίας όμως αυτό δε σημαίνει ότι οι χρήστες του διαδικτύου σταμάτησαν ξαφνικά να μοιράζονται περιεχόμενο. Το αντίθετο μάλιστα. Στις ίδιες έρευνες φαίνεται ότι οι χρήστες είναι τόσο συνηθισμένοι πλέον στην ανταλλαγή περιεχομένου που είναι έτοιμοι να αλλάξουν εργαλεία προκειμένου να την διαφυλάξουν.

Έτσι τα δύο τελευταία χρόνια παρατηρείται η έκρηξη του streaming και του direct downloading, ως αντικαταστάτες της χρήσης του peer-to-peer. Οι χρήστες έχουν περάσει από μια λογική αποθήκευσης του περιεχομένου και κατανάλωσης του σε δεύτερο χρόνο, που αντιστοιχεί στην χρήση του peer-to-peer, σε μια λογική άμεσης πρόσβασης που αντιστοιχεί στο streaming και το direct downloading. Αυτή η τάση δεν μπορεί παρά να οξυνθεί όσο η τεχνολογική πρόοδος αυξάνει την διαθέσιμη ευρυζωνικότητα.

Πλέον έχει δημιουργηθεί ένα ολόκληρο οικοσύστημα γύρω από αυτές τις νέες πρακτικές. Κοινότητες χρηστών διατηρούν ιστότοπους (οι λεγόμενοι warez) στους οποίους σταχυολογούνται σύνδεσμοι προς το περιεχόμενο το οποίο αποθηκεύεται σε ειδικευμένες υπηρεσίες όπως Megaupload και Rapidshare.

Η σταδιακή μείωση του κόστους του bandwidth και του storage επέτρεψε τον πολλαπλασιασμό τέτοιων υπηρεσιών καθώς και άλλων περιφερειακών. Για παράδειγμα υπάρχουν πλέον εργαλεία που επιτρέπουν στους χρήστες να αποθηκεύσουν το περιεχόμενο ταυτόχρονα σε πολλαπλές υπηρεσίες, άλλα που φιλτράρουν τους συνδέσμους κρύβοντας την προέλευση των χρηστών που κατεβάζουν ένα αρχείο κτλ.

Τέτοιες πρακτικές αναπτύσσονται περισσότερο εκεί που το νομικό πλαίσιο για την καταπολέμηση του peer-to-peer είναι αυστηρότερο. Για παράδειγμα, η υιοθέτηση της νομοθεσίας three strikes στη Γαλλία ήταν η αφορμή για την μαζική αναδίπλωση των χρηστών από τους torrent trackers στους ιστότοπους direct downloading όπως έδειξε πρόσφατα έρευνα του πανεπιστήμιου της Ρεν (14). Η εξέλιξη αυτή δεν είναι παρά φυσική συνέχεια της ιστορίας του peer-to-peer.

Το παράδοξο είναι ότι χιλιάδες χρήστες φαίνονται έτοιμοι να πληρώσουν μηνιαία συνδρομή σε υπηρεσίες όπως η Megaupload και Rapidshare ενώ αρνούνται να το κάνουν στις νόμιμες υπηρεσίες διανομής περιεχομένου. Ταυτόχρονα αναπτύσσονται τεχνικές κρυπτογράφησης και ασφαλή δίκτυα ανταλλαγής τα περισσότερα εκ των οποίων βασίζονται σε πληρωμή από τους χρήστες. Η ανάδυση επαγγελματικών παραγόντων διαδικτυακής πειρατείας – όπως το Magaupload με σερβερς στην Κίνα – αποτελεί σαφώς πολύ μεγαλύτερο κίνδυνο για την δημιουργία από την ερασιτεχνική ανταλλαγή περιεχομένου.

5. Τάσεις της πολιτιστικής βιομηχανίας και διαμοιρασμός στο διαδίκτυο

Σε διεθνές επίπεδο, η εικόνα των διαφόρων τομέων της πολιτιστικής βιομηχανίας είναι αντιφατική. Για παράδειγμα, ενώ οι πωλήσεις μουσικής μειώθηκαν το 2009 σε κάποιες χώρες (ΗΠΑ, Ιαπωνία, Ισπανία, Ιταλία) σε άλλες αυξήθηκαν (Μ. Βρετανία, Αυστραλία, Σουηδία) ή έμειναν σταθερές (Γαλλία). Οι επιγραμμικές πωλήσεις ανέβηκαν κατακόρυφα σε παγκόσμιο επίπεδο, +9,2 %, για το 2009 φτάνοντας τα 4,31 δις. δολάρια. Πλέον αποτελούν το 25,3 % του συνόλου των πωλήσεων παγκοσμίως (15). Στην Ελλάδα, οι πωλήσεις δίσκων εξακολούθησαν την πτωτική πορεία το 2007 αφού η αγορά έχασε σε αξία 28,6% (από 42,4 εκατομμύρια ευρώ έπεσε στα 30,3), ενώ σε αριθμό CD, οι πωλήσεις έπεσαν από τα 7,6 εκατομμύρια στα 5,616. Η επιγραμμική προσφορά ελληνικών πολιτιστικών περιεχομένων παραμένει από εμβρυακή έως ανύπαρκτη.

Ταυτόχρονα, τα τελευταία πέντε χρόνια οι πόροι που διανέμονται μέσω των εταιρειών πνευματικής ιδιοκτησίας και προέρχονται από τις άλλες πηγές χρηματοδότησης της πνευματικής ιδιοκτησίας (εκτελεστικά δικαιώματα, φορολόγηση αναλώσιμων που χρησιμοποιούνται για την αντιγραφή) αυξάνονται ή παραμένουν σταθεροί (17). Το ίδιο και τα κέρδη της μουσικής βιομηχανίας από τις συναυλίες και το μερτσαντάιζινγκ.

Σε παγκόσμιο επίπεδο, τα τελευταία τέσσερα χρόνια ενώ τα έσοδα της κινηματογραφικής βιομηχανίας από την πώληση παραδοσιακών DVD μειώθηκαν, αυξήθηκαν οι πωλήσεις DVD υψηλής ευκρίνειας Bluray. Την ίδια περίοδο, μετά από μια σημαντική πτώση το 2004, τα εισιτήρια στους κινηματογράφους είτε αυξήθηκαν μεταξύ 2005 και 2008, όπως στην ΕΕ και την Κίνα, είτε παρέμειναν σταθερά όπως στις ΗΠΑ και την Ιαπωνία (18). Οι νέες μορφές κατανάλωσης ταινιών και τηλεοπτικών προγραμμάτων όπως το Video On demand και η Catch-up TV είναι ακόμα σε πρώιμο στάδιο αλλά έχουν πολύ υψηλό ρυθμό ανάπτυξης που θα συνεχιστεί τα επόμενα χρόνια.

Στην Ελλάδα τα εισιτήρια στους κινηματογράφους φτάνουν τα 13 εκατομμύρια το χρόνο πανελλαδικά, με πτωτικές τάσεις. Η μείωση των εισιτηρίων στη χώρα μας τη χειμερινή σεζόν 2009-10 σχέση με πέρυσι ήταν 8%. Μακροπρόθεσμα όμως η τάση της κινηματογραφικής κατανάλωσης έχει θετικό πρόσημο αφού το 2008 ο Έλληνας πάει 1,3 φορές τον χρόνο σινεμά κατά μέσο όρο, από μία φορά το χρόνο στα τέλη του ΄80 (19).

Η γενικότερη τάση στην πολιτιστική βιομηχανία είναι η οικονομική συγκέντρωση γύρω από μεγάλα επικοινωνιακά συγκροτήματα που συχνά φτάνει σε επίπεδα ολιγοπωλιακής συγκέντρωσης (20). Για παράδειγμα, είναι γνωστό ότι η βιομηχανία του δίσκου κυριαρχείται από τέσσερις majors (Sony/BMG, Universal, EMI, Warner) που ελέγχουν πάνω από το 80% της παγκόσμιας αγοράς. Στην Ελλάδα βρίσκουμε επίσης στις πρώτες θέσεις των πωλήσεων δύο εταιρείες που εξαρτώνται από ομίλους, τη Heaven του Ομίλου Κυριακού και την ΕΓΕ του Ομίλου Γιαννίκου. Το βασικό γνώρισμα των μεγάλων παικτών της μουσικής βιομηχανίας είναι το ότι συγκεντρώνουν την παραγωγή τους σε εμπορικά είδη με μικρό ρίσκο χρησιμοποιώντας ταυτόχρονα τα κανάλια προώθησης που διαθέτουν για να ενισχύσουν τις πωλήσεις (ραδιόφωνο, τηλεόραση, ριάλιτυ κλπ).

Στην Ελλάδα, όπως δείχνει η έρευνα της Αντιγόνης Ευστρατόγλου, η κυρίαρχη δισκογραφική βιομηχανία περιστρέφεται γύρω από λίγες δεκάδες δημιουργούς και εκτελεστές που μονοπωλούν τις πωλήσεις δίσκων και τα πνευματικά δικαιώματα που πηγάζουν από αυτές (21). Ο χώρος που μένει για πειραματισμό και καινοτομία είναι ελάχιστος. Αυτή η τάση προϋπήρχε αλλά εντάθηκε όταν άρχισε η πτώση των πωλήσεων στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Η ίδια διάρθρωση επικρατεί στα ΜΜΕ, στην εκδοτική και στην κινηματογραφική αγορά σε παγκόσμιο επίπεδο. Μερικές δεκάδες συγκροτημάτων κυριαρχούν στις τοπικές αγορές πολιτιστικών και πληροφοριακών αγαθών και επιβάλλουν τις επιλογές τους στο ευρύ κοινό.

Τα χαρακτηριστικά αυτά επηρεάζουν αρνητικά τις πωλήσεις καθώς και άλλοι παράγοντες όπως οι δυσανάλογα υψηλές τιμές των πολιτιστικών προϊόντων, η οικονομική κρίση, τα οργανωμένα κυκλώματα πώλησης πειρατικών CD και DVD. Σε ότι αφορά την ανταλλαγή αρχείων στο διαδίκτυο οι έρευνες που έχουν διενεργηθεί έχουν αντικρουόμενα αποτελέσματα. Πολλές από τις έρευνες που συνδέουν άμεσα την πτώση των πωλήσεων με τις διαδικτυακές πρακτικές των χρηστών έχουν χρηματοδοτηθεί από την ίδια την πολιτιστική βιομηχανία, κάτι που υποσκάπτει το κύρος τους.

Οι σπάνιες ανεξάρτητες έρευνες πάνω στο θέμα όπως αυτή των Oberholzer-Gee και Strumpf δείχνουν ότι ο διαμοιρασμός στο διαδίκτυο επηρεάζει σε μικρό βαθμό τις πωλήσεις και με διαφορετικό τρόπο σε σχέση με το κάθε περιεχόμενο (22). Η έρευνα έδειξε ότι συχνά τα περιεχόμενα που διακινούνται περισσότερο στα δίκτυα peer-to-peer είναι αυτά που επιτυγχάνουν τις μεγαλύτερες πωλήσεις. Πολλές έρευνες έχουν δείξει ότι οι χρήστες που ανταλλάσσουν περιεχόμενο σε βάση ισοτιμίας έχουν επίσης υψηλά ποσοστά αγοράς πολιτιστικών προϊόντων κυρίως σε ότι αφορά την επιγραμμική διάθεση.

Το βασικό επιχείρημα της πολιτιστικής βιομηχανίας ενάντια στο peer-to-peer βασίζεται στη παραδοχή ότι μια δωρεάν πρόσβαση σε ένα πολιτισμικό περιεχόμενο ισοδυναμεί με μια πώληση λιγότερο του ίδιου αγαθού (A Free Download Equals a Lost Sale). Έτσι υπολογίζονται και τα αστρονομικά διαφυγόντα κέρδη που δηλώνει ότι έχει η βιομηχανία. Όμως η διεθνή έρευνα έχει δείξει ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει (23). Κάνεις δεν μπορεί να ξέρει εάν κάποιος που κατέβασε ένα άλμπουμ μουσικής ή μια ταινία μέσω ενός δικτύου peer-to-peer, εάν δεν είχε αυτή τη δυνατότητα θα το αγόραζε.

Σε γενικές γραμμές, έστω κι αν παραδεχτεί κανείς ότι ο διαμοιρασμός περιεχομένου στο διαδίκτυο έχει αρνητικές επιπτώσεις στα κέρδη της πολιτιστικής βιομηχανίας αυτές είναι λιγότερο σφοδρές από ότι υποστηρίζουν οι παράγοντες της. Ο διαμοιρασμός είναι ένας από τους λόγους της πτώσεις των πωλήσεων πολιτιστικών αγαθών αλλά όχι ο κυριότερος. Το γενικότερο οικονομικό πλαίσιο αλλά και η τάση της βιομηχανίας για ομογενοποίηση των προϊόντων της είναι εξίσου αν όχι πιο σημαντικοί λόγοι που εξηγούν την κρίση της δισκογραφικής βιομηχανίας.

Ταυτόχρονα οι πωλήσεις αντικειμένων (CD, DVD) δεν είναι παρά ένα μόνο κομμάτι της δραστηριότητας της πολιτιστικής βιομηχανίας. Τα έσοδα άλλων τομέων όπως τα εκτελεστικά δικαιώματα και οι επιγραμμικές πωλήσεις είναι σε άνοδο, υπερκεράζοντας σε πολλές περιπτώσεις την κρίση του CD και του DVD. Η οικονομική κατάσταση της πολιτιστικής βιομηχανίας στο σύνολο της είναι λοιπόν πολύ καλύτερη από ότι πιστεύεται συχνά. Η δραματοποίηση της κατάστασης από τους εκπροσώπους της βιομηχανίας χρησιμεύει πολλές φορές ως μέσο πίεσης προς το κράτος για την υιοθέτηση υποστηρικτικών προς αυτήν μέτρων.

6. Μια προοπτική λύσης του γόρδιου δεσμού της πνευματικής ιδιοκτησίας στο διαδίκτυο.

Η προστασίας της πνευματικής ιδιοκτησίας είναι βασικά πρόβλημα εξισορρόπησης μεταξύ του ιδιωτικού και του δημόσιου συμφέροντος. Από τη μία οι δημιουργοί και οι εκδότες υπερασπίζονται το δικαίωμα τους να βιοπορίζονται από τη δουλειά τους. Κάτι που είναι φυσικά απαραίτητο για τη διαιώνιση της πνευματικής δημιουργίας. Από την άλλη, το κοινό θέλει να επωφεληθεί από όλες τις δυνατότητες που προσφέρει η τεχνολογία ούτως ώστε να μπορεί να οικειοποιηθεί την πνευματική δημιουργία σε όλο το εύρος της. Και θα το επιχειρήσει άσχετα εάν αυτές οι δυνατότητες θεωρούνται νόμιμες ή παράνομες, χωρίς πολλές φορές να αναρωτηθεί για τις επιπτώσεις των πρακτικών του στην ίδια τη δημιουργία.

Είναι λοιπόν παράλογη η τακτική της βιομηχανίας να προσπαθεί να αποκλείσει το κοινό από τις δυνατότητες κοινωνικής πρόσληψης του πολιτισμού που προσφέρει η ψηφιακή τεχνολογία (ανταλλαγή, διαμοιρασμός, σχολιασμός, επανεκτέλεση (remix), κριτική κλπ). Συνιστά αναχρονισμό η τεχνητή επαναφορά των χρήσεων της πνευματικής δημιουργίας σε συνθήκες 19ου και 20ου αιώνα.

Το ζητούμενο δεν πρέπει να είναι η με κάθε τρόπο επιβίωση μιας βιομηχανίας, εν προκειμένω της πολιτισμικής, με τους όρους του παρελθόντος. Πόσο μάλλον που η συγκεκριμένη βιομηχανία, στην πλειοψηφία της, αποτελεί φορέα ομογενοποίησης και οικονομικής εκμετάλλευσης του πολιτισμού και όχι πειραματισμού και προαγωγής της ποικιλομορφίας.

Το ζητούμενο πρέπει να είναι η αναζήτηση ενός κοινωνικοοικονομικού, τεχνολογικού και νομικού πλαισίου παραγωγής και διάχυσης πολιτισμού το οποίο θα τηρεί τους εξής όρους : πρώτο, θα εξασφαλίζει την πολιτισμική ποικιλομορφία. Δεύτερο, θα επιτρέπει στους δημιουργούς να ζουν από τη δουλειά τους σε καλές συνθήκες. Και τρίτο, θα διασφαλίζει στο κοινό το δικαίωμα για χρήση που θα καλύπτει τις πολιτιστικές και κοινωνικές ανάγκες του.

Για να συμβεί κάτι τέτοιο στο πλαίσιο της ψηφιακής οικονομίας όπου τα πολιτιστικά αγαθά είναι μη συναγωνιστικά είναι απαραίτητη η κοινωνικοποίηση ενός σημαντικού μέρους του κόστους παραγωγής πολιτισμού. Αυτό σημαίνει τη λειτουργία αναδιανεμητικών μηχανισμών που θα προσφέρουν πόρους στην πρωτογενή δημιουργία και τους παράγοντες που την αποτελούν.

Τέτοιοι μηχανισμοί υπάρχουν ήδη: δημόσιες επιχορηγήσεις σε φεστιβάλ, στην παραγωγή ταινιών, θεατρικών έργων, συναυλιών κλπ. Ο φόρος στα ψηφιακά αναλώσιμα είναι κι αυτός ένας τρόπος κοινωνικοποίησης του κόστους παραγωγής πολιτισμού. Ο νόμος δέχεται ότι ο καθένας έχει τη δυνατότητα αντιγραφής ενός έργου για προσωπική χρήση σε ψηφιακό μέσο και ταυτόχρονα, μέσω της φορολόγησης αυτών των αναλώσιμων, χρηματοδοτεί τη δημιουργία.

Για να λυθεί ο γόρδιος δεσμός της χρηματοδότησης της πνευματικής δημιουργίας από τις διαδικτυακές χρήσεις τους έχουν γίνει πολλές προτάσεις. Μία από τις πιο επεξεργασμένες είναι αυτή του Philippe Aigrain (24). Η βασική ιδέα είναι κοντά σε αυτή του φόρου αναλώσιμων. Ο Aigrain προτείνει να αναγνωριστεί το δικαίωμα ελεύθερης μη κερδοσκοπικής ανταλλαγής περιεχομένου υπό copyright στο διαδίκτυο. Με άλλα λόγια προτείνει να νομιμοποιηθούν τα δίκτυα διαμοιρασμού υπό την πρόθεση ότι δεν έχουν σαν στόχο την επίτευξη κερδών. Προτείνει επίσης να διευρυνθεί το δικαίωμα παράθεσης και επανεκτέλεσης. Έτσι ικανοποιείται η ανάγκη του κοινού για ελεύθερη και δημιουργική πρόσληψη του έργου αφού δημιουργείται μια μη αγοραία πολιτιστική σφαίρα στο διαδίκτυο.

Ο Aigrain προτείνει την ταυτόχρονη θέσπιση φόρου επί κάθε ευρυζωνικής σύνδεσης, το κόστος του οποίου θα μοιράζεται μεταξύ χρηστών και πάροχων. Το ποσό που θα συγκεντρώνεται έτσι θα διαμοιράζεται με διαφανή κριτήρια από έναν οργανισμό υπό δημόσια επίβλεψη στους δικαιούχους πνευματικής ιδιοκτησίας, με τρόπο που να ευνοεί τους νέους και πρωτότυπους δημιουργούς εις βάρος των προϊόντων του σταρ σύστεμ.

Μια τέτοια αναθεώρηση του νομικού πλαισίου περί πνευματικής ιδιοκτησίας είναι σύμφωνη με βασικές αρχές όπως η Διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου και η Συνθήκη της Βέρνης. Ο Aigrain υπολόγισε ότι με ένα φόρο της τάξης των 3 με 7 ευρώ μηνιαίως επί κάθε ευρυζωνικής σύνδεσης το ποσό που θα συγκεντρώνεται ετησίως στη Γαλλία είναι ανώτερο από αυτό που αποφέρει η εκμετάλλευση του συνόλου των άλλων πηγών της πνευματικής ιδιοκτησίας (δικαιώματα αντιγραφής, εκτελεστικά δικαιώματα, φορολόγηση αναλώσιμων).

Αυτή η πηγή εισοδήματος θα μπορούσε να συμπληρωθεί από μια φορολογία επί των κερδών των μεγάλων παικτών του διαδικτύου. Πράγματι, το διαδίκτυο αποτελεί ένα τομέα που επιφέρει τεράστια κέρδη σε μια σειρά από παράγοντες όπως η τηλεπικοινωνιακή βιομηχανία (πάροχοι σύνδεσης) και οι διαδικτυακές υπηρεσίες (μηχανές αναζήτησης). Το πρόβλημα είναι ότι ελάχιστοι από αυτούς τους πόρους κατευθύνονται προς την πολιτιστική βιομηχανία: η Google και ο ΟΤΕ επωφελούνται από τη δωρεάν διανομή πνευματικών έργων στο διαδίκτυο χωρίς ωστόσο να συνεισφέρουν το ελάχιστο στη δημιουργία τους. Η φορολόγηση των κερδών τους με στόχο τη στήριξη της δημιουργίας θα μπορούσε να εξισορροπήσει αυτή την κατάσταση.

Οι παραπάνω προτάσεις είναι βασισμένες σε μια προσέγγιση πολιτικής οικονομίας. Απομακρύνονται δηλαδή από ρομαντικές και ανεδαφικές προσεγγίσεις είτε αυτές προέρχονται από τη μία πλευρά (απόλυτο και φυσικό δικαίωμα του δημιουργού να ορίζει το έργο του και την συνθήκες πρόσληψης του) είτε από την άλλη (απόλυτα ελεύθερη ροή της πληροφορίας με κάθε τίμημα). Παρά τις δυσκολίες εφαρμογής η κοινωνικοποίηση του κόστους παραγωγής έχει ένα βασικό πλεονέκτημα: ορίζει τον πολιτισμό και τη πνευματική δημιουργία ως δημόσια αγαθά, τα οποία ανήκουν στο κοινωνικό σύνολο και ως τέτοια πρέπει να προστατευθούν.

Το κείμενο αυτό αποτελεί τη βάση παρέμβασης μου στο Τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου στις 6 Μαίου 2010. Εδώ θα το βρείτε σε PDF.

Αναφορές

(1)Ματθαίος Τσιμιτάκης, « Το φάρ ουεστ του ελληνικού διαδικτύου », Καθημερινή 15/06/08.

(2)InOut.gr, « Εξώδικο εναντίων site μετάφρασης υποτίτλων », 15/10/08

(3)Digital Rights, Απάντηση στη « διαβούλευση » του ΟΠΙ για την « πειρατεία », 13/05/08

(4)Ronan Deazley, On the origin of the right to copy: charting the movement of copyright law in eighteenth-century Britain (1695-1775), Hart Publishing, 2004 και Ronan Deazley, Rethinking copyright: history, theory, language, Edward Elgar Publishing, 2006.

(5)Jan Baetens, Alain Berenboom, Le combat du droit d’auteur: anthologie historique, Les Impressions Nouvelles, 2001.

(6)Florent Latrive, Du bon usage de la piraterie, Exils, 2004.

(7)Christine Harold, OurSpace: resisting the corporate control of culture, University of Minnesota Press, 2007.

(8)Éric Brousseau, Nicolas Curien (eds.), Internet and digital economics, Cambridge University Press, 2007.

(9)Michel Gensollen, Laurent Gille, Marc Bourreau, Nicolas Curien « Content Distribution Via the Internet », Communications et Stratégies, N°55, 3rd quarter, 2004.

(10)Matthew David, Peer to Peer and the Music Industry: The Criminalization of Sharing, SAGE Publications Ltd, 2010.

(11)Jonathan Zittrain, The Future of the Internet–And How to Stop It, Yale University Press, 2009.

(12)Christopher May, « Digital Rights Management and the breakdown of social norms », First Monday, Volume 8, Number 11 – 3 November 2003.

(13)Sandvine, 2009 Global Broadband Phenomena και Michigan University/ Arbor, ATLAS Internet Observatory 2009 Annual Report

(14)Sylvain Dejean, Thierry Pénard et Raphaël Suire, « Une première évaluation des effets de la loi Hadopi sur les pratiques des Internautes français », Môle Armoricain de Recherche sur la Société de l’Information et les Usages d’Internet, Mars 2010.

(15)IFPI, Recording Industry in Numbers 2010.

(16)Ισοτιμία, « Σε ελεύθερη πτώση η ελληνική δισκογραφία », Σάββατο, 28 Μαρτίου 2009.

(17)Οικονομική Έρευνα της CISAC για τις εισπράξεις πνευματικών δικαιωμάτων 2008.

(18)FOCUS 2009 – World Film Market Trends (2004-2008)

(19)Παύλος Θ. Κάγιος, «Αvatar» και «Νήsos» ξόρκισαν τη σινε-κρίση, Τα Νέα, Δευτέρα 12 Απριλίου 2010.

(20)Νικος Σμυρναιος, 2010, « Οικονομική συγκέντρωση και θεσμικό πλαίσιο στην ελληνική ιδιωτική τηλεόραση » στο Βώβου Ιωάννα (διεύθυνση), Ο κόσμος της τηλεόρασης : θεωρία, ανάλυση προγραμμάτων και ελληνική πραγματικότητα, Εκδόσεις Ηρόδοτος, Αθήνα, σελ. 141-174.

(21)Αντιγόνη Ευστρατόγλου, Η μέτρηση της μουσικής ποικιλομορφίας. Μια εφαρμογή στην ελληνική περίπτωση, Μεταπτυχιακή εργασία, Τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού, Πάντειο Πανεπιστήμιο, 2010.

(22)Oberholzer-Gee Felix et Strumpf Koleman, « The Effect of File Sharing on Record Sales. An Empirical Analysis », Journal of Political Economy, 115(1), 2007, p.1-42.

(23)Waldfogel, Joel and Rob, Rafael, « Piracy on the Silver Screen” . NBER Working Paper Series, Vol. w12010, February 2006.

(24)Philippe Aigrain, Internet & Création, InLibroVeritas, 2008.

μπάτ μάν (σήζον ουάν , έπισόουντ ουάν, πάρτ ουάν)

2010-07-31T16:56:00.003+03:00

http://www.youtube.com/watch?v=70NTbLC4Xvs&feature=related

μπάτ μάν (σήζον ουάν , έπισόουντ ουάν, πάρτ τού)

2010-07-31T16:54:00.001+03:00

2010-07-24T09:04:00.003+03:00

γαμηθείτε σπόνσορες

2010-07-20T15:33:00.001+03:00

sum drum

2010-07-19T18:10:00.000+03:00

Ο δρόμος μας. Για την ποίηση των εξεγερμένων και την εξέγερση των ποιητών.

2010-07-15T06:05:00.003+03:00

Ἡ ἐξουσία εἶναι τῆς Ἱστορίας ἡ εὐκοιλιότητα.
- Στὸ χωριό μου τὴ λένε γλεντοκώλα.
[Νεολιθικὴ νυχτωδία στὴν Κρονστάνδη/ Ν. Καρούζος]

Μετά την εποχή των παχιών αγελάδων του καπιταλισμού, όπου οι εργαζόμενοι υποθήκευσαν τις ζωές τους στις τράπεζες, το κράτος και τα ΜΜΕ, συμμετέχοντας στην κατασκευή των χρυσών τους αλυσίδων, ήρθε η εποχή της κρίσης. Δανεισμός, εξατομίκευση, υπερκαταναλωτισμός, μικροαστικοποίηση των εργαζόμενων, ευμάρεια, πίστη στον καπιταλιστικό παράδεισο, εμπιστοσύνη στην κοινοβουλευτική ολιγαρχία, συμμετοχή στην αναπαραγωγή των πλαστικών αξιών της τηλεόρασης και των ειδώλων, life-style, είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά της κοινωνίας που σιγά σιγά καταρρέει. Όλα όσα υποσχέθηκαν οι επιχειρηματίες, οι πολιτικοί, και οι δημοσιοκάφροι νταβαντζήδες των ζωών μας, καταρρέουν σαν χάρτινοι πύργοι μπροστά στην οικονομική κρίση. Και μαζί τους καταρρέουν οι μύθοι της Μεγάλης Ελλάδας, της Ευρώπης των ευκαιριών, των Ολυμπιακών Αγώνων, της ανάπτυξης και της ευημερίας.
Προσπαθούν στο όνομα της Ελλάδας και των μεγάλων ιδεών να μας πείσουν ότι αυτή τη μάχη πρέπει να τη δώσουμε από κοινού. Αφεντικά και εργάτες, πολιτικοί και υπήκοοι, καναλάρχες και τηλεόπληκτοι να συμπαραταχθούμε απέναντι στον κοινό εχθρό. Εμείς όμως γνωρίζουμε ότι η κρίση είναι για τα αφεντικά ευκαιρία για συγκέντρωση δύναμης σε οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Ο πόλεμος που ξεκίνησαν είναι παγκόσμιος και κάθε πόλεμος είναι ταξικός-κοινωνικός. Στη μία πλευρά βρίσκονται κράτος-κεφάλαιο και Μμε κα στην άλλη οι μισθωτοί σκλάβοι, οι εκμεταλλευόμενοι, οι κοινωνικά κυριαρχούμενοι. Τα μέτρα που παίρνουν οι παγκόσμιοι δικτάτορες του ΔΝΤ, έχουν ως στόχο την αύξηση της εκμετάλλευσης μας (γενίκευση των επισφαλών/ελαστικών σχέσεων εργασίας, μειώσεις αποδοχών, αλλαγές στο ασφαλιστικό κλπ) την παράδοση στις κερδοσκοπικές ορέξεις του κεφαλαίου και άλλων τομέων της κοινωνικής ζωής (παιδεία, υγεία, ασφάλιση κλπ), την αύξηση των μηχανισμών καταστολής των εξεγέρσεων μας (αύξηση των στρατιωτικών/αστυνομικών δαπανών, αντιτρομοκρατική θωράκιση κρατών και παγκόσμιων μηχανισμών καταστολής, κάμερες, μηχανισμοί επιτήρησης κλπ) την συγκέντρωση των εξουσιών του κράτους στην κορυφή (σχέδιο καλλικράτης στο ελλαδιστάν, ). Όλα τα μνημόνια, όλες οι συμφωνίες, ανάμεσα σε Τράπεζες, κράτος, ΔΝΤ, ΕΕ έχουν ένα και μόνο αποτέλεσμα: εξαθλίωση για τους εργαζόμενους κέρδη για τα αφεντικά σε ολόκληρο τον κόσμο.
Οι υπερεθνικοί μας νταβατζήδες έχουν σύμμαχους τον κρατικό-κομματικό συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Η γραφειοκρατική συνδικαλιστική ολιγαρχία απαντά με μισόλογα και μονοήμερες απεργίες στον ολοκληρωτικό πόλεμο του κράτους και του κεφαλαίου. Οι γραφειοκράτες μακριά από τους εργαζόμενους, κλεισμένοι στα κομματικά και συνδικαλιστικά τους γραφεία, αποφασίζουν, σχεδιάζουν, υλοποιούν το ξέσκισμα των ζωών μας. Κάνουν πλάτες στα αφεντικά και τους πολιτικούς τους καθοδηγητές, ξεπουλώντας τις ζωές μας για μία θέση στο κόμμα, τη βουλή, τον μηχανισμό κυριαρχίας.
Κι ΕΣΥ; που είσαι ΕΣΥ; χρόνια τώρα παζαρεύεις το χρόνο σου, την καθημερινή σου ζωή: σε μία τράπεζα για ένα δάνειο, σε ένα πολιτικό γραφείο για μία θέση, στην ουρά του ΟΑΕΔ για ένα επίδομα, στο νοσοκομείο λαδώνοντας τον μεγαλογιατρό, στο σχολείο-εργοστάσιο πληρώνοντας πολλά σε φροντιστήρια για τις 16 ώρες υποταγής του παιδιού σου, στον εργοστασιάρχη-πατερούλη για να σου πιει κι άλλο αίμα, μέχρι τη σύνταξη, μέχρι το θάνατο, τον καθημερινό σου θάνατο.
Κι ΕΣΥ; που είσαι ΕΣΥ; ως πότε θα ανέχεσαι το αφεντικό να σε κλείνει στα ψυγεία, τον πολιτικό και συνδικαλιστικό αντιπρόσωπο να μιλάει στο όνομα σου, τον ειδικό να απαγγέλει την καταδίκη σου από το δελτίο των “ειδήσεων” στις 8. Ως πότε θα πουλάς τον εαυτό σου, θα υποθηκεύεις τη ζωή σου: στον νταβατζή και βιαστή σου.
Κι ΕΜΕΙΣ; ΕΜΕΙΣ είμαστε ΕΣΥ. Στη γειτονιά, το εργοστάσιο, το σχολείο, το σουπερμάρκετ, το δρόμο. Εκεί συναντιόμαστε κάθε μέρα, είμαστε δίπλα ο ένας στον άλλον. Εκεί παράγουμε, δημιουργούμε, μοιραζόμαστε το πόστο, την κούραση, τις αγωνίες για τη ζωή. Συμπολίτη, συνάδελφε, συμμαθητή, στον πόλεμο που κήρυξαν τα αφεντικά υπάρχουν δύο δρόμοι: ο δρόμος της υποταγής και της δια βίου δουλείας και ο δρόμος της ανυπακοής και της σύγκρουσης. Δεν είμαστε σωτήρες ούτε φιλοδοξούμε να γίνουμε οι νέοι ηγεμόνες σου. Σε καλούμε να πάρεις θέση και σου προτείνουμε:
- να μην αναγνωρίσουμε κανένα χρέος. Τον πλούτο τον παράγουμε εμείς και όχι οι τράπεζες, οι εργοστασιάρχες, το κράτος και οι πολιτικοί μας αντιπρόσωποι.
- Να βρεθούμε σε συνελεύσεις άμεσες και δημοκρατικές: στη γειτονιά, το εργοστάσιο, το σχολείο. Να φτιάξουμε τους δικούς μας θεσμούς χωρίς αφεντικά, χωρίς αντιπροσώπους, χωρίς γραφειοκρατίες, χωρίς ανώτερους και κατώτερους.
- Να φτιάξουμε εργατικές συνδικαλιστικές κινήσεις και σωματεία, που θα στηρίζονται στη άμεση δημοκρατική συμμετοχή και δράση των εργαζόμενων. Θα οργανώνουν γενικές απεργίες διαρκείας ενάντια στο κεφάλαιο και το κράτος.
- Να δημιουργήσουμε παραγωγικούς – πολιτιστικούς συνεταιρισμούς, όπου θα συναντιόμαστε όλοι μαζί ως παραγωγοί και δημιουργοί και όχι ως έμποροι και καταναλωτές. Να δημιουργήσουμε χώρους πολιτισμού, να κάνουμε τέχνη την καθημερινή μας ζωή χωρίς χορηγούς και χωρίς μεσάζοντες.
- Να καταλάβουμε και να απελευθερώσουμε χώρους παραγωγής, σχολεία, δημόσιους χώρους. Να αυτοδιαχειριστούμε τις ζωές μας, να σχεδιάσουμε, να αποφασίσουμε, να υλοποιήσουμε εκείνα τα παλιά όνειρα με τα οποία μεγαλώσαμε, όπου κάθε μέρα γεννιόταν ένα κόσμος ελευθερίας, ισότητας και δημοκρατίας.
- Να σταθούμε ο ένας δίπλα στον άλλον αλληλέγγυα, καλύπτοντας τις ανάγκες μας σε διατροφή, ένδυση και κατοικία αναγνωρίζοντας τα ως ανθρώπινα δικαιώματα πέρα και ενάντια στον αστικό νόμο της ιδιοκτησίας, ατομικής και κρατικής.
- Να γκρεμίσουμε κάθε σχέση εξουσίας, στην παραγωγή, την πολιτική, τον πολιτισμό, το σχολείο, τις σχέσεις ανάμεσα στα φύλα, τη φύση. Να απελευθερώσουμε κάθε ατομική και συλλογική διαφορά από την εκμετάλλευση και την κυριαρχία, δίνοντας ζωή στην πληθυντικότητα της ύπαρξης.
- Να αγκαλιάσουμε ο ένας τα όνειρα του άλλου, να φυσήξουμε πάνω στις αγωνίες μας, να μπολιάσουμε με αυτές τα όνειρα μας, να γίνουμε οι ποιητές της ζωής μας
Είμαστε σίγουροι ότι κάθε μας προσπάθεια θα βρει απέναντι της τον κυρίαρχο συνασπισμό εξουσίας. Πιέσεις από τα αφεντικά, απολύσεις, συλλήψεις και καταδίκες από το κράτος, κατασυκοφάντηση από τα ΜΜΕ τοπικά και εθνικά και διεθνή, είναι το μέλλον όσων επιλέξουν το δρόμο της σύγκρουσης μαζί τους. Η συγκρότηση απεργιακών ταμείων, θεσμών αλληλεγγύης, ομάδων πολιτοφυλακής, είναι μερικά από τα πρώτα μας βήματα για την υπεράσπιση της νέας ζωής.
Σ’ αυτή τη δύσκολη εποχή θα μετρηθούν οι άνθρωποι. Ο καπιταλισμός και ο κρατισμός απέτυχαν. Αυτό που δεν απέτυχε είναι η διαρκής αναζήτηση του ανθρώπου για αυτονομία και ελευθερία. Θα πολεμήσουμε με θεούς και δαίμονες, υπερασπιζόμενοι με λύσσα το δικαίωμα μας στο όνειρο και τη ζωή. Θα πειραματιστούμε, θα συγκρουστούμε, θα παίξουμε και θα τραγουδήσουμε ΓΙΑ ΤΗ ΝΙΚΗ.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ, ΤΗΝ ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
Δεν είμαστε μόνοι.
Είμαστε Εμείς οι Ποιητές της Ζωής και αυτός είναι ο ΔΡΟΜΟΣ μας.

ΝΟΜΑΔΕΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ

aganta.squat.gr

2010-07-14T04:37:00.002+03:00

2010-07-13T15:32:00.000+03:00

Τate Modern

2010-07-13T00:24:00.003+03:00

Αναστάτωση και συζητήσεις έχει προκαλέσει στην πουριτανική Αγγλία η έκθεση “Exposed: Vogeurism, Surveillance and the Camera” που ξεκίνησε στην γκαλερί Tate Modern την Παρασκευή.
Με κοινό παρονομαστή «ηδονοβλεπτικές» ή «κρυφές» λήψεις που κυμαίνονται από την αθώα candid camera ως την πορνογραφία, τα φωτογραφικά έργα που εκτίθενται δίνουν τη διάσταση του απρόβλεπτου και γενικά της μη στημένης εικόνας, με ένα απρόβλεπτο αυθορμητισμό που ορισμένες στιγμές οδηγεί σε απροσδόκητες καταστάσεις.
Περιλαμβάνονται σύγχρονες αλλά και διαχρονικές (αρχίζοντας από το 1870) εικόνες ερασιτεχνών, φωτορεπόρτερ, παραράτσι αλλά και από κάμερες παρακολούθησης CCTV, μαρτυρίες για oριακές και απίστευτες ανθρώπινες καταστάσεις. Λόγω του αμφιλεγόμενου χαρακτήρα και του αντικρουόμενου περιεχομένου μερικών φωτογραφιών η διεύθυνση της Tate αποφάσισε να επιβάλλει απαγορεύσεις εισόδου ανηλίκων σε ορισμένες αίθουσες με «ευαίσθητη θεματολογία» Σεκιούριτι θα περιορίζουν την είσοδο στα «ακατάλληλα».
Υπενθυμίζουμε ότι πέρυσι είχε δημιουργηθεί σάλος στην ίδια γκαλερί όταν οι διοργανωτές αναγκάστηκαν να κατεβάσουν γυμνό πορτρέτο της Brooke Shields σε εφηβική ηλικία γιατί διατυπώθηκαν υπόνοιες και μομφές περί υποκρυπτόμενης παιδοφιλίας.

Έρικ Χομπσμπάουμ: Η παγκόσμια αταξία στις αρχές του 21ου αιώνα

2010-06-17T20:38:00.001+03:00

Ο μεγάλος μαρξιστής ιστορικός μιλάει για τις ανατροπές στην παγκόσμια τάξη, τις αλλαγές στον κόσμο της εργασίας, τους νέους ταξικούς διαχωρισμούς, την Κρίση του 1929 και τη σημερινή, το έθνος-κράτος, τις «ανθρωπιστικές» επεμβάσεις και τα υπερεθνικά μορφώματα. Η συνέντευξη, με τίτλο «World distempers» δημοσιεύθηκε στο επετειακό τεύχος, αρ. 61 (Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2010 του «New Left Review».

* Το βιβλίο σας Εποχή των άκρων τελειώνει το 1991 με ένα πανόραμα των σαρωτικών αλλαγών σε όλο τον πλανήτη -- την κατάρρευση των ελπίδων της Χρυσής Εποχής για παγκόσμια κοινωνική πρόοδο. Ποιες θεωρείτε ότι είναι οι σημαντικότερες εξελίξεις στην παγκόσμια ιστορία από τότε;

Διακρίνω πέντε βασικές αλλαγές. Πρώτον, τη μετατόπιση του οικονομικού κέντρου του πλανήτη από τον Βόρειο Ατλαντικό προς τη Νοτιοανατολική Ασία. Αυτή η διαδικασία ξεκίνησε στην Ιαπωνία τις δεκαετίες του 1970 και 1980, αλλά η άνοδος της Κίνας, από τη δεκαετία του 1990 και μετά, είναι αυτή που κάνει τη διαφορά. Δεύτερον, ασφαλώς, την παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού, την οποία είχαμε προβλέψει, χρειάστηκε όμως πολύ καιρό για να εκδηλωθεί. Τρίτον, την παταγώδης αποτυχία της προσπάθειας των ΗΠΑ να κατακτήσουν τον ρόλο της μοναδικής ηγέτιδας δύναμης μετά το 2001 -- η αποτυχία είναι ολοφάνερη. Τέταρτον, την ανάδυση μιας νέας ομάδας αναπτυσσόμενων χωρών --«των brics» (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα)-- ως πολιτικής οντότητας, που δεν είχε συντελεστεί όταν έγραφα την Εποχή των άκρων. Και, πέμπτον, την αποσάθρωση και συστηματική αποδυνάμωση της εξουσίας των κρατών: της εξουσίας των εθνικών κρατών στις επικράτειές τους, αλλά και, σε μεγάλες περιοχές του πλανήτη, κάθε είδους αποτελεσματικής κρατικής εξουσίας. Είναι κάτι που ίσως ήταν προβλέψιμο, αλλά συνέβη με ταχύτητα που δεν την περίμενα ποτέ.

* Τι άλλο σας έχει προξενήσει έκπληξη έκτοτε;

Δεν έχει πάψει να με εκπλήσσει η πλήρης παραφροσύνη του νεοσυντηρητικού πολιτικού σχεδίου, οι οπαδοί του οποίου όχι μόνο διατείνονταν πως η Αμερική αποτελούσε το μέλλον, αλλά επιπλέον πίστευαν ότι είχαν διαμορφώσει μια στρατηγική για την επίτευξη του στόχου αυτού. Αν καταλαβαίνω καλά, με ορθολογικούς όρους, δεν διαθέτουν κάποια συνεκτική στρατηγική. Δεύτερον --κάτι μικρότερης σημασίας, που δεν παύει ωστόσο να είναι σημαντικό-- η αναβίωση της πειρατείας, την οποία είχαμε εν πολλοίς ξεχάσει: είναι κάτι το καινούργιο. Τρίτον, μια εξέλιξη σε τοπικό επίπεδο: η κατάρρευση του μαοϊκού Κομμουνιστικού Κόμματος στη Δυτική Βεγγάλη, την οποία αληθινά δεν περίμενα.

* Μπορείτε να οραματιστείτε κάποια πολιτική ανασυγκρότηση αυτού που κάποτε ήταν η εργατική τάξη;

Όχι με την παραδοσιακή της μορφή. Ο Μαρξ είχε αναμφισβήτητα δίκιο όταν προέβλεπε τον σχηματισμό μεγάλων ταξικών κομμάτων σε ένα συγκεκριμένο στάδιο της εκβιομηχάνισης. Αυτά τα κόμματα όμως, αν ήταν επιτυχημένα, δεν λειτουργούσαν αυστηρά ως κόμματα της εργατικής τάξης: αν ήθελαν να επεκταθούν πέρα από τα αυστηρά όρια μιας περιορισμένης τάξης, το κατάφερναν ως λαϊκά κόμματα, που δομούνταν στη βάση μιας οργάνωσης που επινοήθηκε από και για τους σκοπούς της εργατικής τάξης. Ακόμα κι έτσι, η ταξική συνείδηση έθετε όρια. Στη Βρετανία, το Εργατικό Κόμμα δεν πήρε ποτέ πάνω από το 50% των ψήφων. Το ίδιο ισχύει και στην Ιταλία, όπου το ΚΚΙ ήταν πολύ περισσότερο ένα λαϊκό κόμμα. Στη Γαλλία, η Αριστερά βασίστηκε σε μια σχετικά αδύναμη εργατική τάξη, η οποία όμως ισχυροποιούνταν πολιτικά χάρη σε μια λαμπρή επαναστατική παράδοση, της οποίας κατάφερε να γίνει ο βασικός κληρονόμος -- γεγονός που έκανε και την ίδια και την Αριστερά να αποκτήσουν πολύ μεγάλη επίδραση.

Η παρακμή της εργατικής τάξης των χειρωνακτών φαίνεται πως είναι οριστική. Υπάρχουν, και θα συνεχίσουν να υπάρχουν βέβαια, πολλοί άνθρωποι που εργάζονται ακόμα ως χειρώνακτες και η υπεράσπισή τους παραμένει μείζον καθήκον για όλες τις αριστερές κυβερνήσεις. Ωστόσο, αυτό δεν μπορεί πλέον να αποτελεί την κύρια βάση των ελπίδων τους: δεν διαθέτουν πλέον, ακόμα και σε θεωρητικό επίπεδο, πολιτική δυναμική, επειδή έχουν απολέσει την προοπτική οργάνωσης της παλιάς εργατικής τάξης.

Υπήρξαν τρεις ακόμα σημαντικές αρνητικές εξελίξεις. Η πρώτη είναι, ασφαλώς, η ξενοφοβία -- η οποία, για το μεγαλύτερο μέρος της εργατικής τάξης, είναι, σύμφωνα με τη ρήση του Αύγουστου Μπέμπελ, «ο σοσιαλισμός των ηλιθίων»: διασφαλίζω τη δουλειά μου ενάντια σε ανθρώπους που τους αντιμετωπίζω σαν ανταγωνιστές. Όσο πιο αδύναμο είναι το εργατικό κίνημα, τόσο αυξάνεται η απήχηση της ξενοφοβίας. Δεύτερον, μεγάλο μέρος των ελαφρότερων χειρωνακτικών εργασιών δεν είναι πια μόνιμες, αλλά περιστασιακές: φοιτητές ή μετανάστες που δουλεύουν στον τομέα του επισιτισμού, για παράδειγμα. Ως εκ τούτου, δεν είναι εύκολο να οργανωθούν πολιτικά. Οι μόνοι εργαζόμενοι αυτής της κατηγορίας που θα μπορούσαν να οργανωθούν εύκολα είναι όσοι έχουν ως εργοδότη τις δημόσιες υπηρεσίες, κι αυτό επειδή οι τελευταίες είναι πολιτικά ευάλωτες.

Η τρίτη και πιο σημαντική εξέλιξη, κατά τη γνώμη μου, είναι το διευρυνόμενο χάσμα που δημιουργείται από ένα νέο ταξικό κριτήριο: την εισαγωγή σε σχολές και πανεπιστημιακά ιδρύματα ως εισιτήριο για κάποια θέση εργασίας. Αυτό μπορούμε να το ονομάσουμε, αν θέλετε, αξιοκρατία· αλλά αξιολογείται, θεσμοποιείται και διαμεσολαβείται από τα εκπαιδευτικά συστήματα. Το αποτέλεσμα είναι μια εκτροπή της ταξικής συνείδησης από την εναντίωση στους εργοδότες προς την εναντίωση στους πάσης φύσεως κηφήνες: διανοούμενους, φιλελεύθερες ελίτ, ανθρώπους που τρώνε τα λεφτά μας. Η Αμερική είναι ένα κλασικό παράδειγμα, αλλά η κατάσταση δεν είναι άγνωστη και στο Ηνωμένο Βασίλειο, αν ρίξετε μια ματιά στις βρετανικές εφημερίδες. Η κατάσταση γίνεται ακόμα μια περίπλοκη, καθώς ολοένα και περισσότερο, ένα διδακτορικό ή τουλάχιστον ένα μεταπτυχιακό προσφέρει μεγαλύτερες ευκαιρίες πλουτισμού.

Μπορεί να υπάρξουν νέες κοινωνικές δυνάμεις; Αυτό αποκλείεται, τουλάχιστον όσον αφορά μια μεμονωμένη τάξη, και αν θέλετε τη γνώμη μου ουδέποτε είχε συμβεί. Υπάρχει μια προοδευτική πολιτική συμμαχιών, ακόμα και σχετικά μόνιμων συμμαχιών όπως, λ.χ., ανάμεσα στην καλλιεργημένη μεσαία τάξη που διαβάζει τον Guardian και τους διανοούμενων (ανθρώπων με υψηλή μόρφωση, οι οποίοι γενικότερα κλίνουν, σε μεγάλο βαθμό, προς την Αριστερά) με τη μάζα των φτωχών και απαίδευτων. Και οι δύο αυτές ομάδες έχουν ουσιώδη σημασία για ένα τέτοιο κίνημα, αλλά ίσως είναι πιο δύσκολο να συμμαχήσουν από ό,τι παλιότερα. Κι αυτό γιατί, υπό μία έννοια, είναι εφικτό οι φτωχοί να ταυτιστoύν με τους δισεκατομυριούχους, όπως στις Ηνωμένες Πολιτείες, λέγοντας: «Αν ήμουν τυχερός, θα γινόμουν ποπ σταρ!». Αλλά κανένας δεν μπορεί να πει: «Αν ήμουν τυχερός, θα γινόμουν νομπελίστας!». Αυτό είναι ένα πραγματικό πρόβλημα για τον πολιτικό συντονισμό και συνεργασία των ανθρώπων που αντικειμενικά θα μπορούσαν να βρίσκονται στην ίδια πλευρά.

* Ποια σχέση θεωρείτε ότι υπάρχει ανάμεσα στη σημερινή κρίση και τη Μεγάλη Ύφεση;

Η κρίση του 1929 δεν ξεκίνησε από τις τράπεζες· οι τράπεζες κατέρρευσαν μόνο δύο χρόνια αργότερα. Αντίθετα, το χρηματιστήριο πυροδότησε μια απότομη κάμψη της παραγωγής, συνοδευόμενη από πολύ υψηλότερη ανεργία και μια πολύ έντονη πτώση στην παραγωγή. Υπήρξαν αρκετά προανακρούσματα της παρούσας ύφεσης, σε αντίθεση με εκείνη του 1929 που έπεσε σχεδόν σαν κεραυνός. Θα έπρεπε έχει γίνει αντιληπτό, αρκετά εγκαίρως, ότι ο νεοφιλελεύθερος φονταμενταλισμός δημιούργησε μια τεράστια αστάθεια στη λειτουργία του καπιταλισμού. Μέχρι το 2008 η αστάθεια αυτή φαινόταν να επηρεάζει μόνο μερικές περιφερειακές περιοχές: τη Λατινική Αμερική τη δεκαετία του 1990 και στις αρχές του 21ου αιώνα, τη Νοτιοανατολική Ασία και τη Ρωσία. Στα ισχυρά κράτη, το μόνο που συνέβαινε ήταν να καταρρέει περιστασιακά το χρηματιστήριο και στη συνέχεια να ανακάμπτει σχετικά γρήγορα. Μου φαίνεται ότι το πραγματικό σημάδι του κακού που θα συνέβαινε θα μπορούσε να είναι η κατάρρευση του Long-Term Capital Management1 το 1998, γεγονός που έδειξε πόσο λάθος ήταν συνολικά το αναπτυξιακό μοντέλο· ωστόσο δεν αντιμετωπίστηκε έτσι. Παραδόξως, οδήγησε μια σειρά επιχειρηματίες και δημοσιογράφους να ανακαλύψουν ξανά τον Καρλ Μαρξ, θεωρώντας πως το έργο του έχει ενδιαφέρον για την κατανόηση της σύγχρονης, παγκοσμιοποιημένης οικονομίας· η διαδικασία αυτή, βέβαια, δεν είχε καμία σχέση με την παραδοσιακή Αριστερά.

Η παγκόσμια οικονομία το 1929 ήταν λιγότερο παγκοσμιοποιημένη από ό,τι η σημερινή. Αυτό είχε σίγουρα κάποιες επιπτώσεις -- για παράδειγμα ήταν πολύ ευκολότερο στους ανθρώπους που έχαναν τη δουλειά τους να γυρίσουν στα χωριά τους. Το 1929, σε μεγάλο μέρος του κόσμου εκτός Ευρώπης και Βορείου Αμερικής, τα παγκοσμιοποιημένα τμήματα της οικονομίας δεν ήταν παρά μεμονωμένες νησίδες, που άφηναν το κύριο μέρος που τα περιέβαλλε αμετάβλητο. Η ύπαρξη της ΕΣΣΔ δεν είχε κάποια υλική επίπτωση στην Ύφεση, είχε όμως τεράστιες ιδεολογικές επιπτώσεις -- υπήρχε εναλλακτική λύση. Από το 1990 και μετά, παρακαολουθούμε την άνοδο της Κίνας και των αναδυόμενων οικονομιών, γεγονός που είχε συγκεκριμένες επιπτώσεις στην παρούσα ύφεση: συνέβαλαν στο να διατηρήσει η παγκόσμια οικονομία μια πολύ ομαλότερη πορεία, από ό,τι θα είχε χωρίς αυτές. Στην πραγματικότητα, ακόμη και στις ημέρες που ο νεοφιλελευθερισμός ισχυριζόταν ότι υπήρχε άνθηση, η πραγματική ανάπτυξη εμφανιζόταν, σε πολύ υψηλούς ρυθμούς, σε αυτές τις νέες αναπτυσσόμενες οικονομίες, κυρίως στην Κίνα. Είμαι σίγουρος ότι αν δεν υπήρχε η Κίνα η ύφεση του 2008 θα ήταν πολύ πιο σοβαρή. Έτσι, γι’ αυτούς τους λόγους, σκέφτομαι ότι πιθανόν να μπορέσουμε να ανακάμψουμε πιο γρήγορα, παρόλο που μερικές χώρες --και κυρίως η Βρετανία-- θα παραμείνουν βυθισμένες στην ύφεση για πολύ καιρό ακόμα.

* Ανέκαθεν ήσασταν κριτικός απέναντι τον εθνικισμό ως πολιτική δύναμη, εφιστώντας την προσοχή της Αριστεράς να μην προσπαθεί να τον προσεταιριστεί. Ωστόσο, έχετε επίσης αντιταχθεί έντονα στις παραβιάσεις της εθνικής κυριαρχίας εν ονόματι των ανθρωπιστικών παρεμβάσεων. Ποια είδη διεθνισμού, μετά την κατάρρευση του διεθνισμού που είχε γεννήσει το εργατικό κίνημα, είναι επιθυμητά και εφικτά σήμερα;

Πρώτα απ’ όλα, ο «ανθρωπιστικισμός» (humanitarianism), ο ιμπεριαλισμός των ανθρώπινων δικαιωμάτων, δεν έχει καμία σχέση με τον διεθνισμό. Αποτελεί έκφανση είτε ενός αναγεννημένου ιμπεριαλισμού, ο οποίος βρίσκει μια κατάλληλη δικαιολογία για παραβιάσεις της κρατικής κυριαρχίας --μπορεί να υπάρχουν θαυμάσιες και ειλικρινείς δικαιολογίες-- είτε, κάτι ακόμα πιο επικίνδυνο, μια επαναβεβαίωση της πίστης στη μόνιμη υπεροχή της περιοχής που κυριαρχούσε στον πλανήτη από τον 16ο μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα. Στο κάτω κάτω, οι αξίες τις οποίες προσπαθεί να επιβάλει η Δύση είναι αξίες μιας περιοχής, και όχι κατ’ ανάγκην οικουμενικές. Αν είναι οικουμενικές, πρέπει να επαναδιατυπωθούν με διαφορετικούς όρους. Δεν νομίζω ότι έχουμε να κάνουμε με ένα φαινόμενο αφεαυτού εθνικό ή διεθνές. Ο εθνικισμός υπεισέρχεται σε αυτό το ζήτημα επειδή η βασισμένη σε εθνικά κράτη διεθνής τάξη --το σύστημα της Βεστφαλίας-- υπήρξε κατά το παρελθόν, καλώς ή κακώς, μια από τις ασφαλέστερες εγγυήσεις ενάντια στις εισβολές των ξένων. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, αφ’ ης στιγμής το σύστημα έχει πλέον καταργηθεί, ο δρόμος είναι ανοιχτός για επιθετικούς και επεκτατικούς πολέμους -- στην πραγματικότητα, αυτός είναι ο λόγος που οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αποκηρύξει τη διεθνή τάξη της Βεστφαλίας.

Ο διεθνισμός, που αποτελεί μια άλλη προοπτική σε σχέση με τον εθνικισμό, είναι ένα πιο περίπλοκο εγχείρημα. Μπορεί να είναι είτε ένα πολιτικά κενό σύνθημα, όπως υπήρξε στην πράξη για το διεθνές εργατικό κίνημα, οπότε δεν σημαίνει τίποτα συγκεκριμένο, είτε ένας τρόπος για την εξασφάλιση της ομοιομορφίας σε ισχυρούς συγκεντρωτικούς οργανισμούς όπως η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ή η Κομιντέρν. Ο διεθνισμός σήμαινε ότι, ως Καθολικός, ασπαζόσουν τα ίδια δόγματα και μετείχες στις ίδιες πρακτικές, ανεξάρτητα με το ποιος είσαι και πού βρίσκεσαι· το ίδιο συνέβαινε θεωρητικά και στην περίπτωση των κομμουνιστικών κομμάτων. Σε ποιο βαθμό αυτό συνέβη πραγματικά και σε ποιο στάδιο έπαψε να συμβαίνει --ακόμα και στην Καθολική Εκκλησία-- είναι ένα άλλο ζήτημα. Πάντως, δεν εννοούμε κάτι τέτοιο με τον όρο «διεθνισμός».

Το έθνος-κράτος ήταν και παραμένει το πλαίσιο για όλες τις πολιτικές αποφάσεις, στη χώρα μας ή στο εξωτερικό. Μέχρι σχετικά πρόσφατα, η δράση των εργατικών κινημάτων --και, στην πράξη, όλες οι πολιτικές δραστηριότητες-- αναπτύσσονταν σχεδόν εξολοκλήρου στο πλαίσιο ενός κράτος. Ακόμα και εντός της Ε.Ε., η πολιτική εξακολουθεί να λειτουργεί με εθνικούς όρους. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει υπερ-εθνική εξουσία δράσης -- μόνο ένας συνασπισμός χωριστών κρατών. Ίσως το φονταμενταλιστικό Ισλάμ να αποτελεί μια εξαίρεση, καθώς διεισδύει σε όλα τα κράτη, αλλά αυτό δεν έχει ακόμα επιβεβαιωθεί. Προηγούμενες απόπειρες όπως παν-αραβικά υπερκράτη (λ.χ. η Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία, ένωση της Αιγύπτου και της Συρίας) απέτυχαν ακριβώς χάρη στην αντοχή υφιστάμενων --πρώην αποικιακών-- συνόρων.

*Διακρίνετε εγγενή εμπόδια σε κάθε προσπάθεια υπέρβασης των ορίων του έθνους-κράτους;

Οικονομικά, αλλά και από πολλές άλλες απόψεις --ακόμα και πολιτισμικά, σε κάποιο βαθμό-- η επανάσταση των επικοινωνιών έχει δημιουργήσει έναν πραγματικά παγκόσμιο χώρο, στον οποίο υπάρχουν εξουσίες λήψης αποφάσεων με υπερεθνικό χαρακτήρα, υπερεθνικές δραστηριότητες και, βέβαια, κινήματα ιδεών, επικοινωνίες και άνθρωποι που λειτουργούν υπερεθνικά με πολύ μεγαλύτερη ευκολία από ό,τι ποτέ. Ακόμη και οι γλωσσικές κουλτούρες συμπληρώνονται τώρα από τα διεθνή ιδιώματα της επικοινωνίας. Αλλά στην πολιτική δεν υπάρχει κανένας απόηχος όλων των παραπάνω· αυτή είναι η βασική αντίφαση την παρούσα στιγμή. Ένας από τους λόγους είναι ότι, στον 20ό αιώνα, η πολιτική είχε εκδημοκρατιστεί σε πολύ μεγάλο βαθμό -- οι μάζες των απλών ανθρώπων συμμετείχαν σε αυτή. Γι’ αυτούς, το κράτος έχει ουσιώδη σημασία για την καθημερινότητα, την κανονικότητα και τις προοπτικές της ζωής τους.

Απόπειρες έσωθεν διάλυσης του κράτους, με την αποκέντρωση, έχουν γίνει κυρίως τα τελευταία τριάντα ή σαράντα χρόνια, και κάποιες από αυτές δεν ήταν ανεπιτυχείς -- σίγουρα στη Γερμανία η αποκέντρωση πέτυχε σε αρκετούς τομείς, ενώ στην Ιταλία η περιφερειακή οργάνωση αποδείχθηκε πραγματικά χρήσιμη. Όμως, η προσπάθεια δημιουργίας υπερεθνικών κρατών δεν ευδοκίμησε. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι το πιο προφανές παράδειγμα. Σε ένα βαθμό, υπονομεύθηκε από τους ιδρυτές της, οι οποίοι σκέφτονταν ακριβώς με όρους ενός υπερ-κράτους, ανάλογου με το εθνικό κράτος, απλώς μεγαλύτερου -- στην πραγματικότητα, νομίζω ότι δεν υπήρχε τότε τέτοια δυνατότητα, και πάντως σίγουρα δεν υπάρχει σήμερα. Η Ε.Ε. είναι μια ευρωπαϊκή ιδιοτυπία. Υπήρξαν κάποτε δείγματα ενός υπερεθνικού κράτους στη Μέση Ανατολή και αλλού, αλλά η Ε.Ε. είναι το μόνο πραγματικό εγχείρημα αυτού του είδους. Δεν πιστεύω, για παράδειγμα, ότι υπάρχει σοβαρή πιθανότητα μιας μεγαλύτερης ομοσπονδίας στη Νότια Αμερική. Εγώ τουλάχιστον θα στοιχημάτιζα εναντίον της.

Αυτή η αντίφαση παραμένει ένα άλυτο πρόβλημα: από τη μια πλευρά υπάρχουν υπερεθνικές οντότητες και πρακτικές, που προκύπτουν από τη διαδικασία αποσάθρωσης του κράτους, στους τομείς που αυτό καταρρέει. Αλλά αν συμβεί κάτι τέτοιο --που δεν αποτελεί άμεση προοπτική στις ανεπτυγμένες χώρες-- ποιος θα αναλάβει στη συνέχεια την αναδιανεμητική και τις άλλες λειτουργίες, τις οποίες μέχρι σήμερα επιτελεί το κράτος; Αυτή τη στιγμή, έχουμε ένα μίγμα συμβίωσης και σύγκρουσης. Αυτό είναι ένα από τα βασικά προβλήματα για κάθε μορφή λαϊκής πολιτικής σήμερα.

Ο Eric Ηobsbawm είναι ένας από τους κορυφαίους μαρξιστές ιστορικούς, διεθνώς. Τα περισσότερα βιβλία του κυκλοφορούν και στα ελληνικά.

Μετάφραση των Στρ. Μπουλαλάκη και Κ. Σπαθαράκη για την εφημερίδα Αυγή

1. LTCM: Ένα από τα μεγαλύτερα διεθνώς hedge fund (αμοιβαία κεφάλαια επενδύσεων υψηλού ρίσκου). Παρόλο που δανειζόταν πολλαπλάσια κεφάλαια από τα πάγιά του, εξασφάλιζε υψηλές αποδόσεις. Θεωρούνταν εξαιρετικά αξιόπιστο, και σε αυτό τοποθετούσαν τα διαθέσιμά τους ακόμα και κεντρικές τράπεζες. Η ασιατική κρίση το 1997 και η ρωσική το 1998 το οδήγησαν στα πρόθυρα χρεοκοπίας, γεγονός που απείλησε με κατάρρευση το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα

υπεροχο οσο σπανιο

2010-06-17T20:27:00.000+03:00

Εμείς είμαστε η κρίση της αφηρημένης εργασίας

2010-06-16T15:59:00.000+03:00

John Holloway

“Φωνές αντίστασης: εναλλακτικές φωνές.” Ποιες είναι οι φωνές μας; Οι
φωνές μας είναι οι φωνές της κρίσης της αφηρημένης εργασίας. Εμείς
είμαστε η κρίση της αφηρημένης εργασίας. Εμείς είμαστε η δύναμη της
δημιουργικής πράξης.

Εμείς είμαστε η κρίση. Βασικά δεν είμαστε μια θετική δύναμη, αλλά μια
αρνητική δύναμη. Αυτό που μας φέρνει εδώ σήμερα δεν είναι κάτι θετικό,
που έχουμε από κοινού όλοι μαζί, αλλά αυτό που μοιραζόμαστε είναι το
Όχι. Όχι στον καπιταλισμό, όχι σ’ ένα κόσμο βίας κι εκμετάλλευσης, όχι
σε μια μορφή κοινωνικής οργάνωσης, που εντελώς στην κυριολεξία
καταστρέφει την ανθρωπότητα, μ’ οποιαδήποτε έννοια της λέξης. Όχι σ’
έναν κόσμο, στον οποίον ό,τι κάνουμε καθορίζεται από δυνάμεις που δεν
ελέγχουμε. ¡Ya basta! Αλλά αυτό το ¡ya basta!, αυτή η άρνηση, δεν
υφίσταται έξω από το κεφάλαιο, αφορά την καρδιά του κεφαλαίου, απλώς
διότι το κεφάλαιο εξαρτάται από τα ναι μας, από την αποδοχή μας, από τη
συμφωνία μας στην εργασία και στη δημιουργία της αξίας, από την
αναπαραγωγή της χυδαιότητας, που μας περιβάλλει. Το ΟΧΙ μας είναι ένα
όχι με δύναμη, απλώς γιατί η ύπαρξη του κεφαλαίου εξαρτάται από τα ναι
που θα πούμε. Το ΟΧΙ μας είναι η ενδημική κρίση του κεφαλαίου.

Εμείς είμαστε το ΟΧΙ, εμείς είμαστε η αρνητικότητα, εμείς είμαστε η
κρίση του κεφαλαίου. Αλλά είμαστε και κάτι περισσότερο απ’ αυτά. Είμαστε
η κρίση αυτού που παράγει το κεφάλαιο, η κρίση της αφηρημένης,
αλλοτριωμένης εργασίας. Η αφηρημένη εργασία παράγει το κεφάλαιο.
Πράγματι, το κεφάλαιο είναι η αφαίρεση της εργασίας, η διαδικασία με την
οποία ο τεράστιος πλούτος της ανθρώπινης δημιουργικότητας ελέγχεται,
περιέχεται, τιθασεύεται στην υπηρεσία της επέκτασης της αξίας. Η
αφαίρεση της εργασίας αναγάγει τους έντονους χρωματισμούς της
δημιουργικής πράξης στο γκρίζο χρώμα της παραγωγής της αξίας, στη
ματαιότητα της απόκτησης περισσότερου χρήματος. Στον καπιταλισμό, η
δημιουργική πράξη (αυτό που ο Μαρξ ονόμαζε συγκεκριμένη ή χρήσιμη
εργασία) υποτάσσεται στην αφηρημένη εργασία, υπάρχει με τη μορφή της
αφηρημένης εργασίας, αλλά αυτή η μορφή κρύβει μια διαρκή ένταση, ένα
διαρκή ανταγωνισμό μεταξύ περιεχομένου και μορφής, μεταξύ δημιουργικής
πράξης κι αφηρημένης εργασίας. Η δημιουργική πράξη υποτάσσεται, αλλά δεν
εξαλείφεται από την αφηρημένη εργασία: υπάρχει σε διαρκή ανταρσία
εναντίον της αφηρημένης εργασίας, υπάρχει σαν η λανθάνουσα κρίση της
αφηρημένης εργασίας.

Εδώ τότε βρίσκεται ο πυρήνας της πάλης των τάξεων: Είναι η πάλη των
τάξεων μεταξύ της δημιουργικής πράξης και της αφηρημένης εργασίας. Στο
παρελθόν συνηθιζόταν να σκεφτόμαστε την πάλη των τάξεων σαν την πάλη
μεταξύ κεφαλαίου κι εργασίας, κατανοώντας την εργασία σαν μισθωτή
εργασία, αφηρημένη εργασία, κι ορίζοντας συχνά την εργατική τάξη σαν την
τάξη των μισθωτών εργατών. Αλλά αυτό είναι εντελώς λάθος. Η μισθωτή
εργασία και το κεφάλαιο αλληλοσυμπληρώνονται, η μισθωτή εργασία είναι
μια στιγμή του κεφαλαίου. Πράγματι όμως, υπάρχει μια σύγκρουση μεταξύ
μισθωτής εργασίας και κεφαλαίου, αλλά αυτή είναι μια σχετικά επιφανειακή
σύγκρουση. Είναι μια σύγκρουση για το επίπεδο του μισθού, το μήκος της
εργάσιμης μέρας, τις εργασιακές συνθήκες: όλα αυτά είναι σημαντικά, αλλά
προϋποθέτουν την ύπαρξη του κεφαλαίου. Η πραγματική απειλή για το
κεφάλαιο δεν έρχεται από την αφηρημένη εργασία, αλλά από τη χρήσιμη
εργασία ή από τη δημιουργική πράξη, διότι είναι η δημιουργική πράξη αυτή
που στέκεται σε ριζική αντίθεση με το κεφάλαιο, δηλαδή, με την αφαίρεσή
του. Είναι η δημιουργική πράξη αυτή που λέει “όχι, δεν θα κάνουμε αυτό
που διατάζει το κεφάλαιο, θα κάνουμε αυτό που εμείς θεωρούμε αναγκαίο ή
επιθυμητό.”

Είμαστε η κρίση της αφηρημένης εργασίας, είμαστε η κρίση του εργατικού
κινήματος, του κινήματος που είναι κτισμένο πάνω στον αγώνα της
αφηρημένης εργασίας. Από τις πρώτες μέρες του καπιταλισμού, η αφηρημένη
εργασία είχε οργανώσει τον αγώνα της εναντίον του κεφαλαίου, τον αγώνα
της για καλύτερες συνθήκες μισθωτής εργασίας. Στον πυρήνα αυτού του
κινήματος βρίσκεται το κίνημα των εργατικών συνδικάτων με τον αγώνα τους
για ψηλότερους μισθούς και καλύτερες συνθήκες. Στην κλασική βιβλιογραφία
του ορθόδοξου Μαρξισμού, αυτός θεωρείται ότι είναι ο οικονομικός αγώνας,
ο οποίος πρέπει να συμπληρωθεί με τον πολιτικό αγώνα. Ο πολιτικός αγώνας
οργανώνεται μέσω των κομμάτων, που εστιάζουν την προσοχή τους στην
κατάκτηση της εξουσίας του κράτους – είτε με κοινοβουλευτικούς τρόπους ή
μ’ ένοπλο αγώνα. Το κλασικό επαναστατικό κόμμα στοχεύει φυσικά να
ξεπεράσει τη σκοπιά των εργατικών συνδικάτων και να οδηγήσει σε μια
επανάσταση, η οποία θα καταργήσει την αφηρημένη εργασία, τη μισθωτή
εργασία, αλλά στην πραγματικότητα παγιδεύεται (ή παγιδευόταν) μέσα στον
κόσμο της αφηρημένης εργασίας. Ο κόσμος της αφηρημένης εργασίας είναι
ένας κόσμος φετιχισμού, ένας κόσμος στον οποίον οι κοινωνικές σχέσεις
υπάρχουν σαν πράγματα. Είναι ένας κόσμος που κατοικείται από το χρήμα,
το κεφάλαιο, το κράτος, τα κόμματα, τους θεσμούς, ένας κόσμος γεμάτος με
λανθασμένες σταθερότητες, ένας κόσμος ταυτοτήτων. Είναι ένας κόσμος των
διαχωρισμών, στον οποίον το πολιτικό διαχωρίζεται από το οικονομικό, το
δημόσιο από το ιδιωτικό, το μέλλον από το παρόν, το υποκείμενο από το
αντικείμενο, ένας κόσμος στον οποίον το επαναστατικό υποκείμενο γίνεται
αυτοί (η εργατική τάξη, η αγροτιά), όχι εμείς. Ο φετιχισμός είναι ο
κόσμος του κινήματος, που κτίζεται πάνω στον αγώνα της μισθωτής
εργασίας, της αφηρημένης εργασίας κι απ’ αυτόν τον φετιχισμό δεν υπάρχει
διαφυγή: είναι ένας κόσμος, που είναι καταπιεστικός κι απογοητευτικός
και τρομερά, τρομερά βαρετός. Είναι επίσης ένας κόσμος, στον οποίον η
πάλη των τάξεων είναι συμμετρική. Η συμπληρωματικότητα μεταξύ αφηρημένης
εργασίας και κεφαλαίου αντανακλάται σε μια βασική συμμετρία μεταξύ του
αγώνα της αφηρημένης εργασίας και του αγώνα του κεφαλαίου. Και οι δυο
τους περιστρέφονται γύρω από το κράτος και τον αγώνα για την εξουσία
πάνω στους άλλους· και οι δυο τους είναι ιεραρχικοί· και οι δυο τους
αναζητούν τη νομιμότητα δρώντας εκ μέρους των άλλων.

Είμαστε η κρίση της αφηρημένης εργασίας και του εργατικού κινήματός της.
Κάτι που ήταν πάντα αληθινό, αλλά το καινούργιο στοιχείο τώρα είναι ότι
δεν είμαστε πλέον μόνον η λανθάνουσα κρίση του, αλλά γίναμε πλέον η
ανοιχτή, η έκδηλη κρίση του. Η αφηρημένη εργασία πάντα ήταν το κλειδί
της καπιταλιστικής επικυριαρχίας, δηλαδή, της μετατροπής της
δημιουργικής πράξης σ’ αφηρημένη εργασία και, μ’ αυτήν, του
μετασχηματισμού των ανθρώπων δημιουργών σ’ εργάτες. Μ’ άλλα λόγια, η
απασχόληση ήταν πάντοτε στην καρδιά του καπιταλιστικού ελέγχου. Οι
ονομαζόμενες οικονομίες πλήρους απασχόλησης της μεταπολεμικής περιόδου,
συνδυασμένες με τη μαζική και εντατικοποιημένη αφηρημένη εργασία στη
περίοδο του Φορντισμού πιθανόν να βρισκόντουσαν κάποτε στην κορυφή του
κανόνα της αφηρημένης εργασίας και των θεσμών της – μεταξύ των οποίων το
κλασικό εργατικό κίνημα έπαιζε έναν κεντρικό ρόλο. Όμως αυτός ο τρόπος
επικυριαρχίας έχει περιέλθει σ’ ανοιχτή κρίση τα τελευταία τριάντα
χρόνια κι εμείς είμαστε αυτή η κρίση, το ΟΧΙ μας, η άρνησή μας να
δεχτούμε τη μετατροπή της δημιουργικότητάς μας σ’ αφηρημένη εργασία
χωρίς νόημα, τη μετατροπή των εαυτών μας σε μηχανές.

Αλλά τι γίνεται με το νεοφιλελευθερισμό, με τον πόλεμο, με την
αυτοκρατορία και τη βιοεξουσία και με τις νέες μορφές κοινωνικού
ελέγχου; Δεν έχουν όλα αυτά ξεπεράσει την κρίση δημιουργώντας μια νέα
βάση για τον καπιταλισμό; Όχι, δεν νομίζω ότι αυτό συμβαίνει και πρέπει
να είμαστε πολύ προσεκτικοί στις θεωρητικοποιήσεις μας για να μην
κάνουμε την κρίση ένα νέο παράδειγμα, μια νέα περίοδο επικυριαρχίας, μια
νέα αυτοκρατορία, απλώς επειδή οι θετικότητες της παραδειγματικής σκέψης
φυλακίζουν την αρνητικότητά μας, κλείνουν τις προοπτικές μας. Είναι
καθήκον του κεφαλαίου να δημιουργήσει ένα νέο παράδειγμα, όχι δικό μας.
Το καθήκον μας, αφενός το θεωρητικό κι αφετέρου το πρακτικό, είναι να
δημιουργήσουμε την αστάθεια, όχι τη σταθερότητα. Ο Μαρξισμός είναι
θεωρία της κρίσης, όχι των μορφών επικυριαρχίας: όχι της δύναμης της
επικυριαρχίας, αλλά της ευθραυστότητάς της. Κι υπάρχουν πολλές, πολλές
ενδείξεις για τη θεμελιώδη ευθραυστότητα του κεφαλαίου αυτή τη στιγμή:
αφενός η αυξανόμενη βία κι αφετέρου η συνεχιζόμενη εξάρτησή του από μια
σταθερή επέκταση των χρεών. Σίγουρα, υπάρχει μια σταθερή επέκταση κι
εντατικοποίηση της αφηρημένης εργασίας: για παράδειγμα, εμείς στα
πανεπιστήμια έχουμε καλά συνειδητοποιήσει πώς η εργασία μας υποτάσσεται
όλο και πιο άμεσα στις απαιτήσεις της αγοράς. Αλλά ταυτόχρονα, υπάρχει
και μια ολοένα και περισσότερο διογκούμενη αποτυχία της αφηρημένης
εργασίας να συμπεριλάβει την ώθηση της δημιουργικής πράξης μέσα στα όρια
της παραγωγής της αξίας, μέσα στα όρια της αγοράς.

Αυτή είναι η κρίση της αφηρημένης εργασίας: η ανικανότητα της αφηρημένης
εργασίας να συμπεριλάβει τη δύναμη της δημιουργικής πράξης. Η απασχόληση
πάντα ήταν και συνεχίζει να είναι (σε πείσμα της επέκτασης της
πειθαρχίας στο σύνολο του ‘κοινωνικού εργοστασίου’) η κύρια δύναμη
πειθάρχησης του καπιταλισμού, το κύριο μέσο για να εγκλωβισθεί και να
ελαττωθεί ο ανθρωπισμός μας, η άρνηση-και-δημιουργία. Η απανταχού κρίση
της απασχόλησης αφενός εντατικοποιεί αυτήν την πειθαρχία (καθώς οι
άνθρωποι συναγωνίζονται για την εύρεση εργασίας) κι αφετέρου την
αποδυναμώνει, καθώς αποτυγχάνει να γεμίσει τις ζωές των ανθρώπων: η
επισφάλεια της απασχόλησης είναι επίσης η επισφάλεια της αφηρημένης
εργασίας. Όλο και περισσότερο, οι αγώνες κι οι διαμαρτυρίες εναντίον του
κεφαλαίου ξεπερνούν τα όρια του κινήματος, που βασίζεται στην αφηρημένη
εργασία. Δεν είναι ότι το παλιό εργατικό κίνημα παύει να υπάρχει ή ότι
παύει να είναι σημαντικό για τη βελτίωση των συνθηκών ζωής, αλλά ότι όλο
και περισσότερο οι αγώνες εναντίον του καπιταλισμού υπερχειλίζουν τις
δομές και τις έννοιες αυτού του κινήματος. Ανεξάρτητα από το αν η έννοια
της τάξης χρησιμοποιείται πλέον ή δεν χρησιμοποιείται ρητά, η κατάσταση
αυτή κάθε άλλο παρά φανερώνει την εγκατάλειψη της πάλης των τάξεων, αλλά
αποδεικνύει ότι υπάρχει μια εντατικοποίηση της πάλης των τάξεων, ένα
διαφορετικό επίπεδο πάλης. Είναι μια πάλη που σπάζει τη συμμετρία που
χαρακτήριζε τους αγώνες της αφηρημένης εργασίας, μια πάλη που είναι τώρα
θεμελιωδώς ασύμμετρη προς τον αγώνα του κεφαλαίου και χαίρεται μέσα σ’
αυτήν την ασυμμετρία της: κάνοντας τα πράγματα μ’ ένα διαφορετικό τρόπο,
δημιουργώντας διαφορετικές κοινωνικές σχέσεις, αυτές είναι οι
καθοδηγητικές αρχές της.

Σ’ αυτόν τον ανασχηματισμό της πάλης των τάξεων, εμείς είμαστε το
επαναστατικό υποκείμενο. Εμείς; Ποιοι είμαστε εμείς; Είμαστε ένα
ερωτηματικό, ένα πείραμα, μια κραυγή, μια πρόκληση. Δεν χρειαζόμαστε
κανέναν ορισμό, απορρίπτουμε όλους τους ορισμούς, διότι είμαστε η
αντι-ταυτοτική δύναμη της δημιουργικής πράξης κι αψηφούμε όλους τους
ορισμούς. Ονομάστε μας πλήθος, αν θέλετε, ή καλύτερα ονομάστε μας
εργατική τάξη, αλλά προσέξτε ότι οποιαδήποτε προσπάθεια να βάλετε έναν
ορισμό έχει νόημα μόνο εφόσον πρόκειται να σπάσουμε αυτόν τον ορισμό.
Είμαστε ετερογενείς, είμαστε παράφωνοι, είμαστε η επιβεβαίωση του εαυτού
μας, η άρνηση του αλλότριου προσδιορισμού των ζωών μας. Είμαστε,
επομένως, η κριτική της αναπαράστασης, η κριτική της καθετότητας κι
οποιασδήποτε μορφής οργάνωσης που απομακρύνει την ευθύνη των ζωών μας
μακριά από μας. Ακούστε τις φωνές των Ζαπατίστα, των piqueteros της
Αργεντινής, των ιθαγενών της Βολιβίας, των ανθρώπων των κοινωνικών
κέντρων της Ιταλίας: το υποκείμενο που πάντα χρησιμοποιούν για να
μιλήσουν για τους εαυτούς τους είναι το ‘εμείς’ κι αυτή είναι μια έννοια
που έχει μεγάλη δύναμη.

Είμαστε γένους θηλυκού, nosotras κι όχι nosotros, διότι η κρίση της
αφηρημένης εργασίας είναι η κρίση της ανδροκρατούμενης δραστηριότητας
και μορφής πάλης και διότι η νέα πάλη των τάξεων δεν έχει την ίδια
σύσταση φύλου με την παλιά.

Είμαστε το σπάσιμο του χρόνου, η καταστροφή των ρολογιών. Το κίνημα της
αφηρημένης εργασίας προβάλλει την επανάσταση στο μέλλον, αλλά η δική μας
επανάσταση μπορεί μόνο να γίνει εδώ και τώρα, διότι ζούμε εδώ και τώρα
και στο μέλλον θα έχουμε πεθάνει (ή θα είμαστε αθάνατοι). Είμαστε η
ένταση του κινήματος, η αναζήτηση (η αναζήτηση του Faust, η αναζήτηση
του Bloch) της στιγμής της απόλυτης ικανοποίησης. Είμαστε οι ποιητές της
εργατικής τάξης, η εργατική τάξη σαν ποίηση.

Η επανάστασή μας, άρα, δεν μπορεί να γίνει κατανοητή σαν δόμηση του
μεγάλου γεγονότος στο μέλλον, αλλά μόνο σαν η δημιουργία εδώ και τώρα
ραγισμάτων ή σχισμών ή ρωγμών στον ιστό της εξουσίας, χώρων ή χρόνων,
στους οποίους μπορούμε να πούμε “όχι, δεν θα αποδεχτούμε ότι το κεφάλαιο
πρέπει να διαμορφώσει τις ζωές μας, θα κάνουμε ό,τι θεωρούμε αναγκαίο ή
επιθυμητό.” Ρίξτε μια ματιά γύρω σας και θα δείτε ότι αυτοί οι χώροι ή
χρόνοι της άρνησης-και-δημιουργίας υπάρχουν παντού, από τη ζούγκλα Selva
Lacandona του Μεξικού ως τη μνημειώδη άρνηση-και-δημιουργία ενός
γεγονότος σαν αυτής της εκδήλωσης που συμμετέχουμε τώρα. Η επανάσταση, η
επανάσταση μας, μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο σαν η επέκταση και ο
πολλαπλασιασμός αυτών των ρωγμών, αυτών των αστραπών-αναλαμπών της
άρνησης-και-δημιουργίας, αυτών των ηφαιστειακών εκρήξεων της πράξης
εναντίον της εργασίας.

Ρωτώντας προχωράμε. Preguntando caminamos.

fly paper fly! (το καλοκαίρι που έρχεται)

2010-06-14T15:14:00.002+03:00

malakia brillante...

2010-06-14T13:02:00.002+03:00

what do you believe in?

2010-06-12T22:01:00.002+03:00

“I believe in the power of the imagination to remake the world, to release the truth within us, to hold back the night, to transcend death, to charm motorways, to ingratiate ourselves with birds, to enlist the confidences of madmen.
I believe in my own obsessions, in the beauty of the car crash, in the peace of the submerged forest, in the excitements of the deserted holiday beach, in the elegance of automobile graveyards, in the mystery of multi-storey car parks, in the poetry of abandoned hotels.
I believe in the forgotten runways of Wake Island, pointing towards the Pacifics of our imaginations.
I believe in the mysterious beauty of Margaret Thatcher, in the arch of her nostrils and the sheen on her lower lip; in the melancholy of wounded Argentine conscripts; in the haunted smiles of filling station personnel; in my dream of Margaret Thatcher caressed by that young Argentine soldier in a forgotten motel watched by a tubercular filling station attendant.
I believe in the beauty of all women, in the treachery of their imaginations, so close to my heart; in the junction of their disenchanted bodies with the enchanted chromium rails of supermarket counters; in their warm tolerance of my perversions.
I believe in the death of tomorrow, in the exhaustion of time, in our search for a new time within the smiles of auto-route waitresses and the tired eyes of air-traffic controllers at out-of-season airports.
I believe in the genital organs of great men and women, in the body postures of Ronald Reagan, Margaret Thatcher and Princess Di, in the sweet odors emanating from their lips as they regard the cameras of the entire world.
I believe in madness, in the truth of the inexplicable, in the common sense of stones, in the lunacy of flowers, in the disease stored up for the human race by the Apollo astronauts.
I believe in nothing.
I believe in Max Ernst, Delvaux, Dali, Titian, Goya, Leonardo, Vermeer, Chirico, Magritte, Redon, Duerer, Tanguy, the Facteur Cheval, the Watts Towers, Boecklin, Francis Bacon, and all the invisible artists within the psychiatric institutions of the planet.
I believe in the impossibility of existence, in the humor of mountains, in the absurdity of electromagnetism, in the farce of geometry, in the cruelty of arithmetic, in the murderous intent of logic.
I believe in adolescent women, in their corruption by their own leg stances, in the purity of their disheveled bodies, in the traces of their pudenda left in the bathrooms of shabby motels.
I believe in flight, in the beauty of the wing, and in the beauty of everything that has ever flown, in the stone thrown by a small child that carries with it the wisdom of statesmen and midwives.
I believe in the gentleness of the surgeon’s knife, in the limitless geometry of the cinema screen, in the hidden universe within supermarkets, in the loneliness of the sun, in the garrulousness of planets, in the repetitiveness or ourselves, in the inexistence of the universe and the boredom of the atom.
I believe in the light cast by video-recorders in department store windows, in the messianic insights of the radiator grilles of showroom automobiles, in the elegance of the oil stains on the engine nacelles of 747s parked on airport tarmacs.
I believe in the non-existence of the past, in the death of the future, and the infinite possibilities of the present.
I believe in the derangement of the senses: in Rimbaud, William Burroughs, Huysmans, Genet, Celine, Swift, Defoe, Carroll, Coleridge, Kafka.
I believe in the designers of the Pyramids, the Empire State Building, the Berlin Fuehrerbunker, the Wake Island runways.
I believe in the body odors of Princess Di.
I believe in the next five minutes.
I believe in the history of my feet.
I believe in migraines, the boredom of afternoons, the fear of calendars, the treachery of clocks.
I believe in anxiety, psychosis and despair.
I believe in the perversions, in the infatuations with trees, princesses, prime ministers, derelict filling stations (more beautiful than the Taj Mahal), clouds and birds.
I believe in the death of the emotions and the triumph of the imagination.
I believe in Tokyo, Benidorm, La Grande Motte, Wake Island, Eniwetok, Dealey Plaza.
I believe in alcoholism, venereal disease, fever and exhaustion. I believe in pain. I believe in despair. I believe in all children.
I believe in maps, diagrams, codes, chess-games, puzzles, airline timetables, airport indicator signs. I believe all excuses.
I believe all reasons.
I believe all hallucinations.
I believe all anger.
I believe all mythologies, memories, lies, fantasies, evasions.
I believe in the mystery and melancholy of a hand, in the kindness of trees, in the wisdom of light.”

J.G Ballard

vane

2010-06-09T21:56:00.000+03:00

Weathervane, by Joaquín Cociña from diluvio on Vimeo.

In your head, in your head...Zombie

2010-05-21T08:46:00.002+03:00

5% (aka Your Hand In Mine)

2010-05-19T18:39:00.005+03:00

(Διαβασέ το μέχρι το τέλος)

Αφορμή ένα editorial της Athens Voice (του Φώτη Γεωργελέ)

"Μεσημέρι,

Κολωνάκι, καφέ στην πλατεία.
Είναι αποκλεισμένο περιμετρικά, μπράβοι σε σχήμα Π, περαστικοί κοιτάζουν περίεργοι το θέαμα.
Στη μέση αυτός, μαύρο κοστούμι, μαύρο πουκάμισο, όρθιος μιλάει στο κινητό. Πίσω του άλλος μπράβος, κρατάει στα χέρια ευλαβικά το πούρο. Γυρνάει, τραβάει μια ρουφηξιά, συνεχίζει, ο κολαούζος το κρατάει, περιμένει την επόμενη ρουφηξιά. Μπράβος πούρου, επαγγέλματα του μέλλοντος.

Φθινοπωρινό μεσημέρι στο κέντρο της πόλης, η δημόσια επίδειξη της αήττητης ηλιθιότητας. Είναι πλούσιος. Έχει πολλά λεφτά, από πού, απροσδιόριστο.
Οι πλούσιοι αυτής της χώρας δεν κάνουν, έχουν.

Κάτι γενικώς, καράβια, προμήθειες, λαθρεμπόριο πετρελαίου, πλαστά τιμολόγια, ποδοσφαιρικές ομάδες-πλυντήρια, αγοραπωλησίες παικτών, εικονικά συμβόλαια, πουλάει φάρμακα στα νοσοκομεία στην τριπλάσια τιμή, εισαγωγή από την Κύπρο, εκμεταλλεύεται εμπορικά ακίνητα της εκκλησίας, καταπατάει δημόσιες εκτάσεις, χτίζει στη Μύκονο συγκρότημα κατοικιών με συνέταιρο γνωστό πολιτικό, αλλαγές συντελεστή δόμησης μόνο για την περίπτωσή του, έχει αναλάβει τη διαφημιστική καμπάνια υπουργείων, διαχειρίζεται τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων, πουλάει τηλεοπτικά κανάλια που του χαρίζει το κράτος, αύξηση κεφαλαίου, τραπεζική εγγύηση, δάνεια, offshore εταιρείες, κωδικοί, μπράβοι.
Πούρα. Χοντρός σβέρκος.
Οι περαστικοί απολαμβάνουν το θέαμα. Κουνάνε το κεφάλι ειρωνικά.
Το θέμα είναι τα λεφτά, αυτό μου είπε κι ο μπαμπάς.

Μια χώρα που δεν παράγει τίποτα και έχει τόσους πολλούς πλούσιους. Δεν δημιουργούν αλλά έχουν διασυνδέσεις. Σωστοί άνθρωποι στις σωστές θέσεις. Βιτρίνες. Ταμίες. Μεταφορά χρήματος, όχι δημιουργία πλούτου. Δεν βγάζουν χρήματα, υπεξαιρούν.
Οι πλούσιοι ξέρουν πολύ καλά από πού προέρχονται τα χρήματά τους. Τα αντιμετωπίζουν και οι ίδιοι ως προϊόν εγκλήματος. Τα τρώνε γρήγορα και επιδεικτικά. Όπως οι γκάνγκστερ.
Σε ολόκληρο τον κόσμο μόνο δύο άρχουσες τάξεις έχουν υιοθετήσει ως τρόπο ζωής το lifestylε της κολομβιάνικης μαφίας.
Οι Ρώσοι ολιγάρχες και οι Έλληνες πλούσιοι.

Θηριώδη τζιπ στα στενά δρομάκια, παρκαρισμένες πόρσε στα κλαμπ, αστυνομική προστασία, γουόκι τόκι, μπράβοι, ημίγυμνες ξανθιές, χοντροί σβέρκοι. ΚΔΟΑ. Κτηνώδης δύναμη ογκώδης άγνοια.

Στον υπόλοιπο κόσμο οι πραγματικοί πλούσιοι μοιάζουν με φοιτητές στα Εξάρχεια. Σνίκερς, φούτερ και κουκούλες. Ανακάλυψαν ένα τσιπάκι, έστησαν τη Microsoft, την Apple, έφτιαξαν ένα πρόγραμμα, φαντάστηκαν μια κοινότητα, το FaceBook, βάζουν την εταιρεία τους στο χρηματιστήριο έναντι 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων φορώντας τζιν, στο υπόγειο γκαράζ παίζουν ακόμα Nirvana με τις φοιτητικές τους κιθάρες.

Εδώ δεν υπάρχουν κιθάρες. Ούτε πανεπιστήμια. Ελληνικός ληστρικός μικροκαπιταλισμός, κλοπιμαία.
Ξαπλώστρες 3.000 ευρώ στην παραλία, ο ένας δίπλα στον άλλον..
Πάνω στον άλλον. Όλοι μαζί.
Δεν θέλουν να κρυφτούν, θέλουν να φανούν.
Ποιος έχει το πιο μεγάλο, σπίτι, το πιο μεγάλο, κότερο.
Αγωνιούν για μια φωτογραφία τους σε φτηνές κίτρινες φυλλάδες που λερώνεσαι άμα τις ξεφυλλίσεις.
Αγοράζουν παρέα, δημοσιότητα, σεξ, σταρ, μις, θεές, απόλυτες, υπέρλαμπρες, δίμετρες. Ξανθιές με μαύρη ρίζα.
Από τη μαζική παραγωγή των καλλιστείων. Μια δυο γυμνές φωτογραφίες και μετά στον αγώνα. Στο ανελέητο κυνήγι στη σκληρή
ζούγκλα της ζωής.
Η ανεργία στις νεαρές γυναίκες μέχρι τα 30 φτάνει στο 40%.
Πιράνχας, κόβουν βόλτες από φωτογράφιση σε κότερα, από πασαρέλα σε επισκέψεις κατ' οίκον.
Το ίδιο παμπάλαιο συγκινητικό όνειρο. Μια μέρα ο πελάτης θα ερωτευτεί και θα την κάνει κυρία.
Ένας γάμος, τώρα πριν να 'ναι αργά, τα χρόνια περνάνε γρήγορα, νέο εμπόρευμα βγαίνει στην αγορά κάθε σεζόν.
Τα πούρα διαλέγουν. Επιλέγουν την επόμενη trophy wife.
Επιλέγουν και επιλέγονται. Ε9 κυκλοφορούν σε φωτοτυπίες, αγοραπωλησίες, ντιλ κλείνονται..
Τα κοσμικά περιοδικά γράφουν για πανέμορφα μοντέλα που φωτογραφίζονται σε ακριβα μαγαζιά με νεαρούς ζεν πρεμιέ της αθηναϊκής νύχτας. Εννοούν
escort συναντάνε γιους πλουσίων με την ελπίδα να «κατακτηθούν».Νέες ιδιότητες της κοσμικης ζωής. Κληρονόμοι.
Γιοι εισηγμένων. Πολύφερνοι γαμπροί με πολλές κατακτήσεις.Οι βίζιτες της πρώτης σελίδας.

Ο πλανήτης μπαίνει στον τρίτο χρόνο της οικονομικής κρίσης. Ο δύσκολος χειμώνας. Οι ελληνικές πολιτικές εφημερίδες, αυτιστικές πάντα, στο πιο βαθύ τούνελ της κρίσης, εισάγουν στην ύλη τους κοσμικά ένθετα. Χρώματα πολύχρωμα, γυαλιστερές φωτογραφίες. Δες το 16χρονο ζάπλουτο ξέκωλο πώς διασκεδάζει στα μπουζούκια.
Ζηλεύεις; Δες τον νεαρό πάμπλουτο κληρονόμο αγκαλιά με τη θεά, την προκλητική miss young. Θα κάνουν προγαμιαίο συμβόλαιο; Η Ελένη ρίχνει με νάζι το τιραντάκι να φανεί η ρόγα, πέφτει η τηλεθέαση.

5.000 άτομα στο γάμο, τραγούδησε ο Ρέμος, εσύ δεν ήσουν εκεί;
Εσένα ο μπαμπάς σου δεν έκανε λαθρεμπόριο πετρελαίου; Η μαμά σου δεν ήταν συμβολαιογράφος στα μεγάλα ντιλ ακίνητης περιουσίας;
Δεν ξέρεις ούτε ένα γενικό γραμματέα υπουργείου, έναν ταμία κόμματος έστω; Τι άτυχος που ήσουν.

Όλα διορθώνονται όμως, άρχισε τώρα, κάνε κοιλιακούς, κάνε προσθετικές στήθους, κάνε κάτι. Αν δεν είσαι αγοραστής, γίνε τουλάχιστον εμπόρευμα. Η Ελλάδα, αδιόριστη πτυχιούχος, κλείνει τα μάτια, πέφτει στο κρεβάτι για μια μονιμοποίηση στο δημόσιο, υπέρβαρη πηδάει απ' το μπαλκόνι.

Γυρνάει το ρολόι μια ώρα πίσω μεσάνυχτα Κυριακής, ετοιμάζεται για τον πιο βαρύ χειμώνα. Μπερδεμένη, πεινασμένη, εν πλήρη συγχύσει, δηλώνει αθώα.

Ήταν ωραίο το έργο, εύκολο, χωρίς κόπο, θεαματικό σαν μεταμεσονύχτια κολομβιάνικη σαπουνόπερα του Άλφα με βαρόνους κοκαΐνης, μπράβους και μικρά
κοριτσάκια που πάνε στον πλαστικό χειρούργο με παιδιάστικη αφέλεια για να πιάσουν την καλή, να τις διαλέξει ο αρχηγός της συμμορίας. Κρατάει 45 λεπτά.

Μετά ακολουθεί τελεμάρκετινγκ.
Κατσαρόλες, στρώματα και όργανα γυμναστικής, 29,99 ευρώ σε 6 δόσεις.

Συμπληρώνω:

Πού είναι η άλλη Έλλάδα; Η Ελλάδα του 5%. Η Ελλάδα της γνώσης, της επιστήμης και της έρευνας. Η Ελλάδα της τέχνης, του πολιτισμού και του πνεύματος.

Η Ελλάδα του αντοπάριστου (βλέπετε χρειαζόμαστε επεξηγήσεις γιατί κινδυνεύουμε να παρεξηγηθούμε!!!) αθλητισμού, της ευγενούς αμίλλης και του θαυμασμού του καλού καγαθού. Η Ελλάδα της δουλειάς, της προκοπής και της εξέλιξης. Η Ελλάδα του μέτρου, της μετριοφροσύνης και της σύνεσης.

Κι όμως υπάρχει η Ελλάδα αυτή, υπάρχει, αναπνέει και λειτουργεί.

Μόνο που είναι χαμένη στο υπόλοιπο 95% όπως περιγράφεται στο παραπάνω κείμενο. Αυτό το 95% χρεοκόπησε την Ελλάδα.

Η διάσωσή της είναι το 5%.

Ανακαλύψτε το, αποκαλύψτε το, διαδώστε το, ενισχύστε το, συμπληρώστε το....
Ίσως τότε φανεί η αρχή της ελπίδας. "

Χθες, στο Τελλόγλειο, νομίζω ότι βρήκα(με) αυτό το γαμημένο 5%

http://www.myspace.com/theyourhandinmine

Χ.

2010-05-18T15:31:00.001+03:00

A Concrete Love Story from Kyrre Lien on Vimeo.

H N.Y.X.T.A. ερωτεύεται...

2010-05-12T08:41:00.000+03:00

freedom to all thletheates...

2010-05-10T18:01:00.004+03:00

O Κεν Λόουτς στο Youtube

2010-05-08T20:09:00.002+03:00

Ο μαρξιστής σκηνοθέτης αποφάσισε να αφήσει "ελεύθερες" 7 από τις ταινίες να περιφέρονται στοn εσύ-σωλήνα (aka Youtube)

Χ.

Σινεμά ο παράδεισος ή κόλαση …

2010-05-05T17:06:00.002+03:00

«Πάμε στον παράδεισο για τον καιρό και στην κόλαση για τους φίλους »
Αρκάς

.Η κινηματογραφική ομάδα Ν.Υ.Χ.Τ.Α. ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τα σημερινά γεγονότα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη ακυρώνει την προγραμματισμένη προβολή ,που ήταν να πραγματοποιηθεί στην πλατεία Τερψιθέας της Άνω Πόλης .
Το πρόγραμμα του φεστιβάλ θα τρέξει κανονικά εκτός απροόπτου από αύριο Πέμπτη 6/05 με προβολές του Κυνόδοντα και του Zero Years στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

N.Y.X.T.A. fest...10 χρόνια Ν.Υ.Χ.Τ.Α.

2010-05-03T07:46:00.004+03:00

2010-04-28T13:09:00.003+03:00

Η Πρυτανεία του Αριστοτελείου αποφάσισε την ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ προβολής ταινιών στις σχολές!

2010-04-21T19:13:00.003+03:00

21.00
Αμφ. Πάνος Παναγιωτόπουλος (Πολυτεχνείο)

Ν.Υ.Χ.Τ.Α fest 2010 (scene 01)

2010-03-16T19:46:00.003+02:00

Ν.Υ.Χ.Τ.Α

fest 2010

ideas - schedule - places

(aka ανοιχτό κάλεσμα άτόμων και συλλογικοτήτων με καλλιτεχνικές και όχι μόνο ανησυχίες για το στήσιμο φεστιβάλ μέσα στον Απρίλιο -ίσως-)

Pa.Mak

Vrijdag 19.03.2010

19.13'.45''

2010-02-25T17:56:00.000+02:00

Noviembre...

2010-02-24T11:32:00.003+02:00

Μια ταινία κατά του ξεπουλήματος, του καθωσπρεπισμού και της λογοκρισίας της τέχνης...

2010-02-23T03:41:00.000+02:00

"КУБИКИ" from cuccumberass on Vimeo.

Villanelle for out time

2010-02-20T19:47:00.005+02:00

From bitter searching of the heart,
Quickened with passion and with pain
We rise to play a greater part.
This is the faith from which we start:
Men shall know commonwealth again
From bitter searching of the heart.
We loved the easy and the smart,
But now, with keener hand and brain,
We rise to play a greater part.
The lesser loyalties depart,
And neither race nor creed remain
From bitter searching of the heart.
Not steering by the venal chart
That tricked the mass for private gain,
We rise to play a greater part.
Reshaping narrow law and art
Whose symbols are the millions slain,
From bitter searching of the heart
We rise to play a greater part.

κυκλοι τροχοπεδωντας...

2010-02-06T18:50:00.002+02:00

οΟ

2010-02-03T18:28:00.003+02:00

«Το Νταντά είναι μια νέα τάση στην τέχνη. Αυτό μπορεί να γίνει αντιληπτό από το γεγονός ότι σήμερα κανείς δεν γνωρίζει κάτι γι’ αυτό ενώ αύριο όλοι στη Ζυρίχη θα μιλάνε γι’ αυτό. Το Νταντά βγαίνει από το λεξικό. Είναι τρομερά απλό. Στα γαλλικά σημαίνει ‘ψεύτικο άλογο’. Στα γερμανικά σημαίνει ‘αντίο’, ‘ξεφορτώσου με’, ‘θα τα πούμε κάποια στιγμή’. Στα ρουμάνικα: ‘ναι, πράγματι, έχεις δίκιο, αυτό είναι’. Μια διεθνής λέξη», απήγγειλε ο Hugo Ball, μεταξύ άλλων, κατά τα εγκαίνια του Cabaret Voltaire, στη Ζυρίχη, στις 14 Ιουλίου του 1916. Επρόκειτο για το πρώτο μανιφέστο του Ντανταϊσμού.

Οι παριστάμενοι εκείνης της βραδιάς παρακολούθησαν τα εγκαίνια του νέου Cabaret Voltaire, που στόχο είχε να αποτελέσει ένα καμπαρέ για καλλιτεχνικούς και πολιτικούς λόγους. Εκτός από τον ποιητή και συγγραφέα Hugo Ball, παρόντες ήταν μεταξύ άλλων και η ποιήτρια και περφόρμερ Emmy Hennings, ο ζωγράφος και αρχιτέκτονας Marcel Janco, ο λογοτέχνης και μουσικός Richard Huelsenbeck, ο ποιητής και performance καλλιτέχνης Tristan Tzara, η ζωγράφος και γλύπτης Sophie Täuber καθώς και ο γλύπτης, ζωγράφος και ποιητής Jean Arp.

Η λέξη Dada, σύμφωνα με την παράδοση, προέκυψε στην παρέα του Cabaret Voltaire από τα επαναλαμβανόμενα da, da, da, ( ναι, ναι, ναι) στις συζητήσεις μεταξύ των Tzara και Janco στα ρουμάνικα. Οι περισσότεροι από τους παριστάμενους εκείνης της βραδιάς έμελλε να αποτελέσουν τον πυρήνα του κινήματος του Ντανταϊσμού ή Νταντά (Dada), το καλλιτεχνικό κίνημα που εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1910 και κορυφώθηκε την 6ετία 1916-1922.

Εμφανίστηκε στις εικαστικές τέχνες, στη λογοτεχνία, την ποίηση, το θέατρο και την γραφιστική. Το κίνημα αποτελούσε επίσης και μια διαμαρτυρία κατά της βαρβαρότητας του πολέμου, με τον πρωτοφανή Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο να έχει συγκλονίσει τους νέους καλλιτέχνες.

Αλλά από την πρώτη στιγμή οι ντανταϊστές έδειξαν μια σοβαρότητα στις προθέσεις τους και μια αναζήτηση νέας οπτικής και νέου περιεχομένου, με συνέπειες πολύ πιο μακροπρόθεσμες από τη στιγμιαία επιθυμία να προσβάλλουν την υπεύθυνη για τον πόλεμο αστική πλουτοκρατία. Οι Ντανταϊστές αντιμαχόταν την καταπιεστική διανοητική αγκύλωση, τόσο στην τέχνη όσο και στην καθημερινότητα και το κίνημά τους χαρακτηρίζεται από εσκεμμένο παραλογισμό και απόρριψη των κυρίαρχων ιδανικών της τέχνης.

Οι δραστηριότητες των ντανταϊστών περιελάμβαναν μαζικές συγκεντρώσεις, διαμαρτυρίες, δημοσιεύσεις καλλιτεχνικών/λογοτεχνικών περιοδικών όπου η πλούσια εφευρετικότητα του χιούμορ τους κρυβόταν πίσω από όλες τις εκδηλώσεις τους – είτε στην απαγγελία ποιημάτων με λέξεις χωρίς νόημα κάτω από τον θόρυβο μηχανών, είτε σε παράλογες παραστάσεις θεάτρου, στην ανάγνωση λογοτεχνικών κειμένων χωρίς νόημα, ή στη δημιουργία πινάκων ζωγραφικής με ανεξέλεγκτες κινήσεις, πέρα από κάθε έλεγχο της λογικής. Το κίνημα επηρέασε μετέπειτα στυλ όπως το avant-garde, καθώς και τον σουρεαλισμό, το νεορεαλισμό, την pop art, την μουσική punk rock και το κίνημα Fluxus.

Κορυφαία μορφή του Ντανταϊσμού αναδείχθηκε ο Tristan Tzara, ο οποίος στις 3 Φεβρουαρίου 1918 εξέδωσε το δεύτερο «Μανιφέστο του Ντανταϊσμού», επαναπροσδιορίζοντας τις ασαφείς αρχές του νέου κινήματος. «Γράφω αυτό το μανιφέστο για να δείξω ότι μπορεί κανείς να κάνει ταυτόχρονα αντίθετες ενέργειες στη διάρκεια μιας δροσερής ανάσας. Είμαι κατά των ενεργειών, και όσο για τη διαρκή αντίφαση ή την κατάφαση, δεν είμαι ούτε υπέρ ούτε κατά και δεν πρόκειται να εξηγήσω τί εννοώ γιατί μισώ τον κοινό νού. Είμαι κατά των συστημάτων. Το πιο αποδεκτό σύστημα είναι να μην έχεις κανένα σύστημα και καμιά αρχή».

Ορισμένοι επιφανείς καλλιτέχνες του κινήματος ήταν οι: Guillaume Apollinaire, Arthur Cravan, Beatrice Wood, Man Ray, Francis Picabia, Marcel Duchamp, Arthur Rimbaud, Francis Picabia, Max Erns. Τελικά, οι ντανταϊστές βρήκαν καταλληλότερο κλίμα στην τεχνική του σουρεαλισμού κι έτσι από το 1922 έπαψε να υφίσταται ως ιδιαίτερη σχολή.

πηγή tvxs.gr

2010-01-27T00:49:00.001+02:00

coming...

Le locataire

2010-01-20T17:08:00.001+02:00

Σκέφτομαι και γράφω

2010-01-20T01:23:00.003+02:00

Ακούσαμε τους ήχους να γκρεμίζουν σύνορα και φωνές να σχίζουν τα σύννεφα
απειλητικές φωνές ιδανικές για να μας προκακαλούν τύψεις τις νύχτες
για να τις ακούμε πριν κοιμηθούμε και όταν κοιμόμαστε
γιατί εμείς μπορούμε να κοιμόμαστε ντυμένοι "άνθρωποι" φορώντας τα κλειστά μάτια της ντροπής
τα ωραία εκείνα μάτια και τα εύκολα
ήρθε η επόμενη μέρα
και είδαμε δρασκελιές στους γκρεμισμένους τοίχους
και τα γέλια των παιδιών σκορπισμένα στον ουρανό να σχηματίζουν σύννεφα, πρόσωπα
με χαμόγελα λιγνά
και μυρίσαμε αίμα απο τις πληγές της γης
να φτάνει ως εμάς και να μας πνίγει
και τα χαλάσματα
εκείνα τα χαλάσματ της υποκρισίας
ενωμένων, διαλυμένων, χωρισμένων εθνών
και εκείνη την υποκρισία τι χωρίς λογοκρισία
να υπνωτίζει τις κινήσεις του κόσμου, του υπο-κόσμου
του κάτω και του πάνω κόσμου
του δεξιά και του αριστερά
και αυτές οι φωνές
βγαίνουν απο μια απλή οθόνη
καθώς τρώμε στο μεσημεριανό τραπέζι ανθρώπινο κρέας χωρίς τύψεις
και είναι ματωμένα τα χώματα και πάντα θα είναι
και πως να προλάβεις τη συψαιμία
πως να γίνεται ο λόγος σου αφή

Κωνσταντίνα Κοντοπούλου

Happy new year

2010-01-13T23:37:00.002+02:00

Προς τους απανταχού cultαδες, μπιμουβάδες και σπλατεράδες, δείτε το ακόλουθο αριστουργηματικό short-film

Περί τέχνης...

2010-01-06T11:51:00.001+02:00

Τι είναι αυτό που ανεβάζει ένα ανθρώπινο έργο από το επίπεδο της απλής δημιουργίας σ’ αυτό της τέχνης; Δεν μιλάω για τη διάκριση ανάμεσα στην τεχνική, που επιχειρεί να αναπληρώσει κενά της φύσης όσον αφορά τις ανάγκες του ανθρώπου, και την τέχνη, που μιμείται με οποιονδήποτε τρόπο τα υπάρχοντα ήδη στη φύση –μια διάκριση που έχει γίνει κιόλας από τον Αριστοτέλη. Εννοώ εκείνο το απροσδιόριστο στοιχείο που διαθέτουν κάποια έργα, τα οποία δεν δημιουργήθηκαν για να καλύψουν συγκεκριμένες πρακτικές ανάγκες του ανθρώπου, ανταποκρίνονται ωστόσο σε ουσιαστικές πνευματικές και συναισθηματικές του αναζητήσεις.
Τι είναι αυτό που μετατρέπει ένα μουσικό έργο από απλή σύνθεση ήχων σε καλλιτεχνικό δημιούργημα; Τι είναι αυτό που προβιβάζει μια φράση από απλό λεκτικό σύνολο σε ποίηση; Τι είναι αυτό που κάνει την αφήγηση μιας μικρής ή μεγάλης ιστορίας να εγγράφεται στο χώρο της υψηλής πεζογραφίας; Τι είναι αυτό που προάγει μια ζωγραφιά ή έναν γλυμμένο όγκο από τυχαία ανάμειξη χρωμάτων ή απλή απεικόνιση σε έργο εικαστικής τέχνης; Τι είναι αυτό που αναβαθμίζει μια εικόνα από την απλή τεχνική επεξεργασία του φωτός και της σκιάς για την αναπαράσταση μιας πραγματικότητας στο επίπεδο της καλλιτεχνικής φωτογραφίας; Τι είναι αυτό που καθορίζει ότι μια χειρονομία, ένα βήμα, ένα άλμα, μια κάμψη ή ένα τάνυσμα του σώματος δεν συνιστά απλή κίνηση αλλά χορευτική τέχνη; Τι είναι αυτό που οδηγεί μια θεατρική παράσταση ή μια ταινία κινηματογραφική από την απλή αναπαράσταση μιας υπόθεσης στη σφαίρα της τέχνης; Κι ακόμα, τι είναι αυτό που μετατρέπει ένα κτήριο από απλό κτίσμα σε αρχιτεκτονικό δημιούργημα;
Θέλησα να θίξω τους περισσότερους τομείς της καλλιτεχνικής δημιουργίας όχι από διάθεση πλατειασμού, αλλά με στόχο την αναζήτηση του κοινού παρονομαστή τους. Μια μονολεκτική απάντηση προκύπτει σχεδόν αβίαστα σε όλα τα προηγούμενα ομοιογενή ερωτήματα: συγκίνηση. Είναι το στοιχείο εκείνο που συν-κινεί τον ψυχικό ή και τον πνευματικό κόσμο των ανθρώπων μπροστά σ’ ένα έργο τέχνης. Ένα στοιχείο που αναταράσσει ή καταπραΰνει, ξεσηκώνει ή καθησυχάζει, θυμώνει ή παρηγορεί, ενθουσιάζει ή θλίβει, προκαλεί ή κατευνάζει, αναλύει ή συνθέτει, οργανώνει χαοτικές σκέψεις ή διαλύει πεποιθήσεις, αντικρούει ή ενισχύει θέσεις, διατυπώνει επιτακτικά ερωτήματα ή προτείνει πειστικές απαντήσεις. Η συγκίνηση που προκαλεί ένα έργο είναι το τεκμήριο της ένταξής του στο στερέωμα της τέχνης
Με ιδιαίτερη προσοχή προσπάθησα να αποφύγω έννοιες που δημιουργούν όρους απεύθυνσης, όρους δηλαδή που υποδηλώνουν στενό προκαθορισμό των δεκτών του καλλιτεχνικού μηνύματος. Σ’ αυτή την επικοινωνία αυστηρά συγκεκριμένος είναι μόνο ο πομπός, αλλά αυτό ενδιαφέρει, κυρίως, την ιστορία και τη βιογραφία. Το ίδιο το μήνυμά της όμως κάποια στιγμή χειραφετείται από τον πομπό του. Η υποδοχή και οι συνθήκες αυτής της επικοινωνίας είναι ρευστές μέσα στο χώρο και το χρόνο, γι’ αυτό και σχετικές. Οι συνθήκες ζωής μιας κοινωνίας, οι κανόνες, οι ανάγκες και οι προσδοκίες της αλλάζουν διαρκώς. Όπως, επίσης, οι άπειρες διαφοροποιήσεις –όσες και οι ατομικότητες– μεταξύ των δεκτών ενός καλλιτεχνικού μηνύματος δεν επιτρέπουν την ενιαία αντιμετώπισή τους, παρά μόνο την ταξινόμησή τους σε ομάδες τοπικές, χρονικές, παιδευτικές, πολιτισμικές, ίσως και οικονομικές.
Είναι προφανές ότι αφήνω έξω από τον προβληματισμό μου τα σημεία εκκίνησης και τις προθέσεις των δημιουργών. Δεν τις γνωρίζω, δεν μπορώ να τις γνωρίζω και, μάλλον, δεν επιθυμώ να τις γνωρίζω. Αλλά και προσπερνώ επίσης τις προϋποθέσεις αποδοχής και αποκωδικοποίησης του μηνύματος ενός έργου τέχνης. Θεωρώ τον εαυτό μου τυχαίο αποδέκτη αυτού του έργου και διερευνώ μόνο το αν και πόσο ασκεί κάποια επίδραση πάνω μου. Η επικοινωνία μου με τον όποιον καλλιτέχνη είναι μόνο έμμεση, ενώ η κοινωνία μου με το έργο του άμεση. Η ένταξή μου σ’ ένα ενιαίο ομαδικό κοινό είναι περιστασιακή, συγκυριακή και όχι πάντα εξασφαλισμένη ή αυτονόητη. Οι διερωτήσεις μου λοιπόν αφορούν το καλλιτεχνικό έργο αυτό καθεαυτό.
Ένα έργο τέχνης μιλάει και καταφέρνει να επικοινωνήσει μαζί μου. Μου προσφέρει τη δυνατότητα να συν-κινηθώ μαζί του και ν’ απομακρυνθώ από κάπου ή να κατευθυνθώ προς κάπου. Μισεί την ακινησία και το τέλμα μου. Με κινητοποιεί. Κινεί την ψυχή και το πνεύμα μου σε βάθος και ύψος και εύρος, που ήταν για μένα άγνωστα πριν το γνωρίσω. Πάντοτε όμως με την αδιόρατη αίσθηση ότι αυτή η κίνηση δεν είναι μοναχική. Γι’ αυτό και μίλησα για συν-κίνηση. Το καλλιτεχνικό δημιούργημα με βελτιώνει, με εμπλουτίζει και, προ πάντων, με συν-τροφεύει. Εν τέλει, με αλλάζει. Ένα έργο υψηλής τέχνης δεν με αφήνει ποτέ όπως ήμουν πριν την επαφή μου μ’ αυτό.
Με αυτό το κριτήριο, διαισθητικά δηλαδή και εκ του αποτελέσματος, διακρίνω το απλό έργο από το καλλιτέχνημα.

πηγή: http://pomfolyges.blogspot.com/2009/08/1.html

Ας γίνει κάποια συζήτηση πάνω στο θέμα, θα ήταν ενδιαφέρον...

Σκατά γιορτές!

2009-12-22T23:01:00.002+02:00

Οι ξένοι Οίκοι, οι ντόπιοι λύκοι, οι διαχρονικοί απατεώνες, τα καλά παιδιά των Βρυξελλών, οι νταβατζήδες των αγορών, τα υπάκουα κατοικίδια της Βουλής, οι χλέμπουρες των υπουργείων, οι ρακένδυτοι βιομήχανοι των δέκα χιλιάδων ευρώ ετησίως, οι επαναστάτες της φοροδιαφυγής, οι Γερμανοί ξανάρχονται, οι δέκα οικογένειες που κυβερνούν ελέω Θεού τη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, οι άστεγοι γιατροί, οι νεόπτωχοι βουλευτές, οι επιδοματίες συνδικαλιστές, ο θείος Αλμούνια και η κακιά μάγισσα Μέρκελ, οι αδικημένοι τραπεζίτες, οι αδίκως στιγματισμένοι εισφοροφυγάδες και φυσικά οι επιτυχημένοι υπουργοί της κυβέρνησης της οικογένειας Καραμανλή και οι τρομοκρατημένοι υπουργοί της κυβέρνησης της οικογένειας Παπανδρέου, σας εύχονται ολόψυχα, ΣΚΑΤΑ ΓΙΟΡΤΕΣ.

Στο χέρι σας είναι να τις δεχτείτε ή να τις επιστρέψετε με τόκο...

(Εγώ εύχομαι να περάσετε καλά, αλλά φοβάμαι πως θα χρειαστεί να κλείσετε για λίγο τις τηλεοράσεις σας...)

αναδημοσίευση απο http://deamonica.blogspot.com/

H1N1 PARTY

2009-12-13T15:28:00.008+02:00

Η Ν.Υ.Χ.Τ.Α είναι άρρωστη για party

Ενάντια στην τρομοϋστεριά των ΜΜΕ για τη γρίπη "φονια" H1N1

Zaterdag 19.12.2009

23.01'.13''

Pa.Mak

(skop)

Allegro

2009-12-09T20:40:00.003+02:00

ΤΗΧ 1138

2009-11-30T16:09:00.006+02:00

Η Ν.Υ.Χ.Τ.Α παρουσιάζει

εικόνες από το μέλλον
(ίσως και από το παρόν)

ΠΑραΣκευή 04.12.2009
21.19'.13΄΄
ΠαΝΕπιΣΤτήμΙο μΑκεΔονΙΑς
(σκοπίων)

Επισκέπτης Q

2009-11-23T17:29:00.004+02:00

Μια ταινία για γερά στομάχια.

Συνάντηση ομάδας κάθε Παρασκευή στις 7, φουαγιέ Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Antifest N.Y.X.T.A 2009

2009-11-19T23:34:00.003+02:00

Η Ν.Υ.Χ.Τ.Α υΠοδέΧετΑΙ τΟΝ

Πα.Μακ (Σκοπ)

20.11.2009

21.00.01

μεΛΛοντικό ΤριέΡ του ΝΟτου

(όταν η ελλάΔΑ μΕτα τηΝ ΣοσιΑλιστικΗ ΕΠανΑσταΣΗ γιΝΕΙ τελΙΚα δΑνΙΑ του ΝΟτοΥ)

Leolo

2009-11-03T07:49:00.002+02:00

"because I dream, I am not"

6/11 21:00:23 Παμακιστάν

ΟΙ ΑΠΟΝΤΕΣ

2009-10-20T12:59:00.003+03:00

Η Ν.Υ.Χ.Τ.Α παρουσιάζει

μια ταινία για όλους όσους έφυγαν, ήρθαν και ξαναέφυγαν, θα ξανάρθουν...

"Οι Απόντες"
του Νίκου Γραμματικού

Παίζουν:
Χαλι Γκάλι Πετραλία
Εξάδερφος Λιάπης
Θείος Αχιλλέας
"Αριστερός" Αλκοολικός, που το Μάη του 68' συνουσιαζότανε πίσω από τους θάμνους...

Πανεπιστήμιο Σκοπίων
Παρασκευή 23.10.2009
21:17:23

Η ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΜΑΥΡΙΛΑΣ

2009-10-12T20:40:00.003+03:00

Nightwatching

2009-10-08T07:57:00.003+03:00

Η πρώτη επίσημη προβολή της χρονιάς. Συνάντηση ομάδας κατά τις 7 και βάλε στο φουαγιέ.